Μαικλ Τζάκσον: η κατάφορη αδικία

Είναι περίεργο πώς η αλήθεια αποκαθίσταται μετά «θάνατο». Και πολύ περισσότερο στην περίπτωση του Μαικλ Τζάκσον. Να θυμίσουμε πως ο μεγάλος καλλιτέχνης κατηγορήθηκε μεταξύ άλλων για παιδεραστία.  Κατηγορία που, όπως σε όλες τις περιπτώσεις  οτιδήποτε αρνητικού ειπώθηκε πάντα εναντίον του, συνιστούσε προϊόν μιας συνομωσίας των ΜΜΕ, όπως παραδέχτηκε και η Aphrodite Jones, μια Αμερικανίδα δημοσιογράφος η οποία ομολόγησε ότι υπήρχε συνομωσία εναντίον του Μαικλ Τζάκσον και που, όταν διαπίστωσε αυτή τη συνωμοσία αλλά και πείστηκε για τον πράγματι καλό χαρακτήρα του ίδιου, ντράπηκε και άλλαξε πορεία στη ζωή της και άρχισε να τον υπερασπίζεται (http://www.aphroditejones.com/videos/Michael_Jackson_YouTube.htm)

Αστείο για τους θαυμαστές το ότι αποδόθηκαν αυτές οι κατηγορίες. Οι θαυμαστές οι οποίοι κατέφθασαν στον τόπο της δίκης από όλα τα μέρη του κόσμου για να συμπαρασταθούν σε έναν άνθρωπο που είχε απίστευτα καλή ψυχή και με αυτές τις κατηγορίες υπέστη τη μεγαλύτερη αδικία που θα μπορούσε να υποστεί άνθρωπος. Όπως μαρτυρά η Jones στο βιβλίο της, οι θαυμαστές κάθε ηλικίας κατασκήνωσαν κυριολεκτικά έξω από το δικαστήριο με είτε βροχές είτε  με κρύο. Κι όταν ο Τζάκσον αθωώθηκε, ελευθέρωσαν περιστέρια. Αυτοί ήταν οι θαυμαστές του, η οικογένειά του, όπως τους αποκαλούσε: ρομαντικοί αλλά και δυναμικοί, πιστοί στο είδωλό τους με τέτοια δύναμη που δε γνώρισε σύνορα.

Ο ίδιος ο Τζάκσον τους είχε μιλήσει πριν την έναρξη της δίκης

«Τις τελευταίες εβδομάδες πολλές άσχημες και κακόβουλες πληροφορίες διέρρευσαν στα ΜΜΕ σχετικά με εμένα. Φαινομενικά αυτές οι πληροφορίες διέρρευσαν από μία μεγάλη δικαστική διαδικασία στην οποία ούτε οι δικηγόροι μου ούτε εγώ παραβρεθήκαμε ποτέ. Αυτές οι πληροφορίες είναι αηδιαστικές και ψευδείς. Χρόνια πριν επέτρεψα σε μια οικογένεια να επισκεφθεί και να μείνει για κάποιο διάστημα στη Νέβερλαντ. Η Νέβερλαντ είναι το σπίτι μου. Επέτρεψα σε αυτή την οικογένεια να μπει στο σπίτι μου επειδή μου είπαν ότι ο γιος τους έπασχε από καρκίνο και χρειαζόταν τη βοήθεια μου. Σε όλη τη διάρκεια της ζωής μου, έχω βοηθήσει χιλιάδες παιδιά που ήταν άρρωστα ή έπασχαν από στρες. Αυτά τα γεγονότα ήταν ένας εφιάλτης για την οικογένειά μου, τα παιδιά μου κι εμένα. Δε σκοπεύω να  με βάλω ξανά σε μια τόσο ευάλωτη θέση. Αγαπώ την κοινότητα στην οποία ανήκω και έχω εμπιστοσύνη στο δικαστικό μας σύστημα. Σας παρακαλώ να είστε ανοιχτόμυαλοι και να με βοηθήσετε να περάσω τη «δοκιμασία» μου στο δικαστήριο. Αξίζω μια δίκαιη δίκη, όπως κάθε αμερικάνος πολίτης. Θα δικαιωθώ όταν ειπωθεί η αλήθεια. Σας ευχαριστώ.», είπε ο ίδιος στο παραπάνω βίντεο. 

Κι αργότερα, όταν αθωώθηκε, ακολούθησε ένα «πάρτι», όχι σαν αυτά που γνωρίζουμε. Ήταν το πάρτι της ψυχής όλων. Η δικαίωση, η ανακούφιση

Οι θαυμαστές όμως, παρά την αθώωση, ποτέ δεν ξεχνούν. Και φαίνεται πως δεν ξεχνούν κι άλλοι. Και τι ειρωνία, μόλις μετά το θάνατό του άρχισαν να διαρρέουν λίγο λίγο πληροφορίες αθωωτικές για εκείνον. πληροφορίες που, αν είχαν κυκλοφορήσει, ο μεγάλος αυτός καλλιτέχνης θα είχε γλιτώσει τουλάχιστον την ψυχική ταλαιπωρία.

Ένα χρόνο σχεδόν μετά το θάνατό του ο Charles Thomson γράφει επίσης γι’αυτή την αδικία. Αξίζει να διαβάσει κανείς το άρθρο όχι μόνο από τη σκοπιά του Τζάκσον αλλά και γιατί έχει αξία γενικότερη σχετικά με το ρόλο των ΜΜΕ στην κοινωνία μας και ενδεχομένως στη ζωή καθενός ατομικά και κυρίως των δημοσίων προσώπων. Να θυμάστε πως, όσο πιο ισχυρός είναι κάποιος οικονομικά τόσο πιο εύκολα θα βρει εχθρούς. Το άρθρο δημοσιεύτηκε στις 13 Ιουνίου 2010 στη διεύθυνση   http://www.huffingtonpost.com/charles-thomson/one-of-the-most-shameful_b_610258.html και τη μετάφραση έκανε θαυμάστρια μέλος του ελληνικού fan club (www.mjhellas.gr)  (ειδικότερα η ανάρτηση έγινε στο φόρουμ στο  http://www.mjhellas.gr/forum/viewtopic.php?f=90&t=8122&p=136920#p136920) ενώ την αναπαραγωγή της μετάφρασης με συμπλήρωση σχολίων έκανε  η Λένα, θαυμάστρια μετά τις 25 Ιουνίου 2009. Η δημοσίευση της Λένας στις σημειώσεις της είναι στο http://www.facebook.com/#!/notes/lena-xristoforidou/charles-thomsone-dike-tou-mtzakson-tha-meinei-sten-istoria-san-ena-apo-ta-pio-ep/418864336023)

«The Michael Jackson’s trial is one of the Most Shameful Episodes In Journalistic History» by Charles Thomson, award-winning writer, posted June 13, 2010.

http://www.huffingtonpost.com/charles-thomson/one-of-the-most-shameful_b_610258.html

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΣΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ

«Η δίκη του Μάικλ Τζάκσον θα μείνει στην ιστορία σαν ένα από τα πιο επαίσχυντα επεισόδια στη δημοσιογραφική ιστορία.» Άρθρο του βραβευμένου συγγραφέα Charles Thomson, που δημοσιεύτηκε στις 13 Ιουνίου 2010.

http://theun-blindzone.blogspot.com/2010/06/blog-post.html

ημέρα εκείνη που δώδεκα ένορκοι,ομόφωνα,αθώωσαν τον Μάικλ Τζάκσον από διάφορες κατηγορίες για παιδική παρενόχληση, συνωμοσία και παροχή αλκοόλ σε ανήλικο. Είναι δύσκολο να γνωρίζει κανείς πώς θα θυμάται η ιστορία τη δίκη του Μάικλ Τζάκσον. Ίσως σαν την επιτομή της εμμονής των δυτικών με τους διάσημους. Ίσως ως ένα λιντσάρισμα στον 21αιώνα. Προσωπικά, πιστεύω ότι θα μείνει γνωστή ως ένα από τα πιο επαίσχυντα επεισόδια στη δημοσιογραφική ιστορία.

 Δεν είναι μέχρι τη στιγμή που κάποιος αρχίσει να σκάβει στα αρχεία των εφημερίδων και ξαναδεί τις ώρες της τηλεοπτικής κάλυψης, που πραγματικά  καταλαβαίνει το μέγεθος των αδυναμιών των μέσων μαζικής ενημέρωσης. Ήταν σε ολόκληρη τη βιομηχανία. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι υπήρξαν συγκεκριμένοι δημοσιογράφοι, ακόμη και ορισμένα έντυπα και τηλεοπτικοί σταθμοί που ευνόησαν εμφανώς τους μηνυτές, όμως πολλές από τις ελλείψεις των μέσων ήταν θεσμικές. Σε μέσα παθιασμένα με τους ηχηρούς τίτλους, πώς περιορίζει κάποιος οκτώ ωρών κατάθεση σε δύο προτάσεις παραμένοντας ταυτόχρονα ακριβείς; Στην εποχή του άμεσου blogging και των ειδήσεων που τρέχουν, πώς να αντισταθεί κανείς στον πειρασμό να ορμήσει έξω από την αίθουσα με την πρώτη ευκαιρία, για να μεταδώσει τα νέα των τελευταίων ισχυρισμών, ακόμη και αν αυτό σημαίνει ότι θα χάσει μέρος της μαρτυρίας της ημέρας; 

Κοιτάζοντας πίσω στη δίκη του Μάικλ Τζάκσον, βλέπω μέσα μαζική ενημέρωσης εκτός ελέγχου. Το τεράστιο μέγεθος της προπαγάνδας, της προκατάληψης, της παραμόρφωσης και της παραπλάνησης είναι σχεδόν ακατανόητο. Διαβάζοντας κανείς τα πρακτικά του δικαστηρίου και συγκρίνοντάς τα με τα αποκόμματα των εφημερίδων, συμπεραίνει ότι η δίκη που είχε μεταδοθεί στο κοινό, δεν είχε καμία ομοιότητα με τη δίκη που εξελισσόταν στη δικαστική αίθουσα. Τα πρακτικά μαρτυρούν μια ατέλειωτη παρέλαση από άθλιους μάρτυρες κατηγορίας να ψεύδονται σε σχεδόν ωριαία βάση και στη συνέχεια να καταρρέουν κατά τη διάρκεια της εξέτασης κατ’ αντιπαράσταση. Τα αποκόμματα των εφημερίδων και τα αποσπάσματα των τηλεοπτικών ειδήσεων παρουσιάζουν μόνο τις καθημερινές ειδεχθείς, κατηγορίες και τα ανατριχιαστικά υπονοούμενα, όχι όμως και τις κατ’ αντιπαράσταση καταθέσεις των μαρτύρων από τις οποίες φαίνονται τα ψέματα των μαρτύρων της κατηγορίας και ανατρέπονται εξ’ ολοκλήρου η βασιμότητα κι η αξιοπιστία των ισχυρισμών τους.

 Ήταν 18 Νοεμβρίου του 2003, όταν 70 αστυνομικοί εισέβαλλαν στο ράντζο Νέβερλαντ του Μάικλ Τζάκσον. Μόλις τα νέα της επιδρομής έγιναν γνωστά, τα ειδησεογραφικά κανάλια εγκατέλειψαν τα προγράμματά τους και μεταπήδησαν σε 24 κάλυψη των γεγονότων. Όταν αποκαλύφθηκε ότι ο Τζάκσον κατηγορούνταν ότι παρενόχλησε τον Gavin Arvizo,το νεαρό αγόρι που είχε επιβιώσει από καρκίνο και του οποίου το χέρι ο τραγουδιστής είχε εμφανιστεί να κρατάει στο ντοκιμαντέρ του Martin Bashir, » Living With Michael Jackson», τα μέσα ξέφυγαν από κάθε έλεγχο. Τα δίκτυα ήταν τόσο προσκολλημένα με το σκάνδαλο του Τζάκσον, που μία τρομοκρατική επίθεση στην Τουρκία πέρασε σχεδόν χωρίς καμία αναφορά, με μόνο το CNN να μπαίνει στον κόπο να μεταδώσει την κοινή συνέντευξη τύπου του George Bush και του Τony Blair για την καταστροφή. 

Και τα τρία μεγάλα δίκτυα ξεκίνησαν αμέσως την παραγωγή ωριαίων ειδικών αφιερωμάτων στην υπόθεση του Τζάκσον, προφανώς απτόητοι από το γεγονός ότι τίποτα δεν ήταν ακόμη γνωστό για τις καταγγελίες και ότι οι μηνυτές δεν απαντούσαν σε ερωτήσεις. Το CBS αφιέρωσε ένα επεισόδιο από το «48 Hours Investigates» στη σύλληψη, ενώ το » Dateline» του ΝBC και το 20/20 του ABC επίσης έσπευσαν να βγάλουν αφιερώματα για τον Τζάκσον. Μέσα σεδύο μέρες από την επιδρομή στη Νέβερλαντ, και πριν ο Jackson να έχει κάνσυλληφθεί, το VH1 ανακοίνωσε την προβολή ενός ημίωρου ντοκιμαντέρ με τον τίτλο» Michael Jackson Sex Scandal». 

 To Daily Variety περιέγραψε την ιστορία του Τζάκσον σαν ένα » θεόσταλτο καλό για…τα μέσα ενημέρωσης, ειδικά για τα καλωδιακά κανάλια και τους τοπικούς σταθμούς, που προσπαθούσαν να ανεβάσουν τα νούμερα του Nielsen την τελευταία εβδομάδα με τα σημαντικότερα του Νοέμβρη» 

Το Daily Variety είχε δίκιο. Τα shows που έχουν ως θέμα τους διάσημους είδαν τα νούμερά τους να εκτινάσσονται, όταν ξέσπασε η ιστορία του Τζάκσον. Οι τηλεθεάσεις για το Access Hollywood, ανέβηκαν κατά 10% από την προηγούμενη εβδομάδα. Το Entertainment Tonight και το Extra πέτυχαν, απο κοινού, τα καλύτερα νούμερα της σεζόν, ενώ το Celebrity Justice επίσης γεύτηκε μια αύξηση του 8%. 

Οι εφημερίδες αντέδρασαν το ίδιο υστερικά με τους τηλεοπτικούς σταθμούς .»Sicko!»(άρρωστος, διεστραμμένος), στρίγγλιζε η New York Daily News.»Jacko: Για να δούμε πως θα ξεφύγεις απο αυτό εδώ», προέτρεπε η NewYork Post. H Sun, η μεγαλύτερη εφημερίδα της Βρετανίας, δημοσίευσε ένα άρθρο με τον τίτλο» Ηe’s Bad, He’s Dangerous, He’s History». Το κομμάτι στιγμάτιζε τονΤζάκσον σαν «πρώην μαύρο, πρώην σούπερ σταρ», ένα «τέρας»,ένα διεστραμμένο άτομο» και απηύθυνε έκκληση να ληφθεί μέριμνα για ταπαιδιά του. » Αν δεν ήταν ποπ είδωλο μέ ένα σωρό απο χρήματα για να κρύβεται από πίσω», έλεγε «θα τον είχαν μαζέψει πολλά χρόνια πριν». 

Οι δημοσιογράφοι και τα Μ.Μ.Ε. Ενθαρρυμένοι απο την ώθηση που είχε δώσει στην τηλεθέαση το σκάνδαλο του Τζάκσον, έκαναν προσωπική τους αποστολή να αρμέξουν απο την υπόθεση όσο πιο πολύ μπορούσαν. Ο Tom Sinclair της Entertainment Weekly έγραψε, » Οι μάγοι των μέσων, απο τον πιο κακόγουστο ρεπόρτερ των ταμπλόιντ ως τον πιο επιδέξιο παρουσιαστή ειδήσεων, προσπαθούν με φρενήρης ρυθμούς να γεμίσουν στήλες και τηλεοπτικό αέρα με αποκλειστικότητες απο τον Τζάκσον και με ομιλούσες κεφαλές».» Η πίεση στους ανθρώπους των ειδήσεων είναι τεράστια», είπε στον Sinclair o δικηγόρος Harland Βraun. «Ετσι, δικηγόροι τους οποίους κανείς δεν έχει ακουστά, εμφανίζονται στην τηλεόραση και μιλάνε για υποθέσεις με τις οποίες δεν έχουν καμία σχέση».

Ο Sinclair πρόσθεσε,» Kαι όχι μόνο δικηγόροι. Ο καθένας, απο γιατρούς, συγγραφείς, και ψυχολόγους μέχρι υπάλληλοι καταστημάτων που κάποτε σέρβιραν στον Τζάκσον, μετράνε στην τηλεθέαση και τον Τύπο».

 Όσο τα μέσα ήταν απασχολημένα με το να πιέζουν μια σειρά απο τσαρλατάνους και μακρινούς γνωστούς για την άποψή τους σχετικά με το σκάνδαλο, η ομάδα των μηνυτών, που βρισκόταν πίσω απο την τελευταία υπόθεση του Τζάκσον, επιδιδόταν σε μια εξαιρετικά αμφισβητήσιμη συμπεριφορά – αλλά ο Τύπος δεν έμοιαζε να ενδιαφέρεται. 

Kατά τη διάρκεια της επιδρομής στη Νέβερλαντ, ο Tom Sneddon, o εισαγγελέας εκείνος που είχε διώξει ανεπιτυχώς τον Τζάκσον το 1993, και οι αξιωματικοί του, παραβίασαν τους όρους του δικού τους εντάλματος έρευνας εισβάλλοντας στο γραφείο του Τζάκσον και κάνοντας κατάσχεση σε ορδές απο άσχετο, επαγγελματικό υλικό. Παράνομα επίσης, εισέβαλλαν στο γραφείο ενός ιδιωτικού ερευνητή που δούλευε για την ομάδα υπεράσπισης του Τζάκσον και πήραν έγγραφα υπεράσπισης απο το σπίτι της προσωπικής βοηθού του τραγουδιστή.

 Ο Sneddon επίσης, φαίνεται ότι ανακάτευε βασικά στοιχεία της υπόθεσής του, κάθε φορά που ερχόταν στο φως κάποιο στοιχείο που υπονόμευε τους ισχυρισμούς της οικογένειας Arvizo. Για παράδειγμα, όταν ο εισαγγελέας έμαθε για δύο μαγνητοσκοπημένες συνεντεύξεις στις οποίες ολόκληρη η οικογένεια Arvizo έπλεκε το εγκώμιο του Τζάκσον και αρνιόταν οποιαδήποτε κακομεταχείριση, εισήγαγε στην υπόθεση κατηγορία περί συνωμοσίας και ισχυρίστηκε οτι η οικογένεια είχε αναγκαστεί να πει ψέματα παρά τη θέληση της. Σε μια παρόμοια περίπτωση, ο δικηγόρος του Τζάκσον, Mark Geragos, εμφανίστηκε τον Ιανουάριο του 2004 στο NBC και ανακοίνωσε ότι ο τραγουδιστής είχε ένα «ατράνταχτο άλλοθι» για τις ημερομηνίες που αναγράφονταν στο κατηγορητήριο. Μέχρι να παραπεμφθεί ο Τζάκσον για τον Απρίλιο για τις κατηγορίες περί συνομωσίας, οι ημερομηνίες της παρενόχλησης στο κατηγορητήριο είχαν μετατοπιστεί κατά δύο περίπου εβδομάδες.

Ο Sneddon στη συνέχεια πιάστηκε να προσπαθεί να «φυτέψει» στοιχεία δακτυλικών αποτυπωμάτων εναντίων του Τζάκσον, με το να επιστρέψει στον Gavin Arvizo να κρατήσει περιοδικά για ενήλικες κατά τη διάρκεια των ακροάσεων στο δικαστήριο, στη συνέχεια να τα τοποθετεί σε ειδικές σακούλες και να τα στέλνει για ανάλυση αποτυπωμάτων.

 Το μεγαλύτερο μέρος των μέσων, όχι μόνο παράβλεψε αυτή την καταιγίδα απο αμφίβολες και ενίοτε παράνομες δραστηριότητες απο την πλευρά των διωκτών, αλλά φαινόταν απόλυτα ικανοποιημένο με το να διαιωνίζει επιζήμια προπαγάνδα για λογαριασμό της κατηγορούσας αρχής, παρά την παντελή έλλειψη στοιχείων που να την στηρίζει. Για παράδειγμα, η Diane Dimond εμφανίστηκε στο show «Larry King Live» μέρες αφότου ο Τζάκσον είχε συλληφθεί και αναφέρθηκε επανειλημμένα σε μια «στοίβα απο ερωτικά γράμματα» που ο σταρ είχε δήθεν γράψει στον Gavin Arvizo. 

«Yπάρχει κάποιος εδω…που να γνωρίζει την ύπαρξή τους;» ρώτησε ο King.

«Φυσικά,» απάντησε η Diamond. «Εγώ.Γνωρίζω με απόλυτη βεβαιότητα για την ύπαρξή τους»!

«Diane, τα έχεις διαβάσει»;

«Όχι. Δεν τα έχω διαβάσει». 

Η Diamond παραδέχτηκε ότι δεν είχε δει καν τα γράμματα, πόσο μάλλον να τα διαβάσει, αλλά ισχυρίστηκε ότι γνώριζε για την ύπαρξη τους απο «ανώτερες πηγές». Όμως αυτές οι ερωτικές επιστολές δεν ήρθαν ποτέ στο φως. Όταν η Diamond είπε ότι γνώριζε με απόλυτη βεβαιότητα την ύπαρξή τους, βάσιζε τους ισχυρισμούς της στα λεγόμενα και μόνο των αστυνομικών πηγών. Στην καλύτερη περίπτωση, οι αστυνομικές πηγές παπαγάλιζαν, καλή τη πίστη, τους ισχυρισμούς των Arvizo. Στην χειρότερη, είχαν κατασκευάσει απο μόνοι τους την ιστορία, για να αμαυρώσουν το όνομα του Τζάκσον. Όπως και να έχει, η ιστορία έκανε το γύρω του κόσμου, χωρίς ίχνος αποδεικτικού στοιχείου που να την υποστηρίζει.

Είχε περάσει πάνω από ένας χρόνος μεταξύ της σύλληψης του Τζάκσον και της έναρξης της δίκης του και  τα μέσα στο ενδιάμεσο έκαναν ό,τι μπορούσαν προκειμένου να κρατήσουν την ιστορία στο προσκήνιο. Έχοντας επίγνωση του γεγονότος ότι ο Τζάκσον ήταν δεσμευμένος με περιοριστικούς όρους και ως εκ τούτου ανήμπορος να απαντήσει, οι θετικά προσκείμενοι στους μηνυτές, άρχισαν να διαρρέουν έγγραφα, όπως για παράδειγμα την αστυνομική κατάθεση του Jordan Chandler το 1993. Tα μέσα, πεινασμένα για σκάνδαλα και εντυπωσιασμούς, όρμησαν πάνω τους. 

Την ίδια στιγμή, ισχυρισμοί που είχαν πουληθεί σε τηλεοπτικές εκπομπές κίτρινου τύπου απο πρώην δυσαρεστημένους υπάλληλους κατά τη δεκαετία του 90′,ξαναμαγειρεύονταν και παρουσιάζονταν σαν καινούργιου. Άρχισαν επίσης να διαρρέουν και μικρές λεπτομέρειες απο τις κατηγορίες της οικογένειας Arvizo. 

Eνώ τα περισσότερα μέσα ανέφεραν τις ιστορίες αυτές ως ισχυρισμούς και όχι ως πραγματικά γεγονότα, η μεγαλη ποσότητα και η συχνότητα των ιστοριών που συνέδεαν τον Τζάκσον με άσχημη σεξουαλική συμπεριφορά, σε συνδυασμό με την αδυναμία του να τις αντικρούσει, είχαν καταστροφικές συνέπειες για τη δημόσια εικόνα του τραγουδιστή.

 Η δίκη ξεκίνησε στις αρχές του 2005 με την επιλογή των ενόρκων. Ερωτηθείσα από το NBC για τις τακτικές που θα ακολουθούσαν μηνυτές και υπεράσπιση με βάση τους ενόρκους, η Diamond απάντησε ότι η διαφορά ήταν στο ότι η κατηγορούσα αρχή θα έψαχνε για ενόρκους που είχαν την αίσθηση του «καλού έναντι του κακού» και του «σωστού και του λάθους». 

Δεν είχε καλά καλά γίνει η επιλογή των ενόρκων, και το Newsweek άρχισε να τους  υπονομεύει, υποστηρίζοντας ότι ένα σώμα ενόρκων που προερχόταν απο την μεσαία τάξη δεν θα ήταν ικανό να κρίνει δίκαια μια οικογένεια κατηγόρων απο χαμηλή τάξη.Σε ένα άρθρο με τίτλο «Playing the Class Card» το περιοδικό υποστήριζε,» Η δίκη του Τζάκσον μπορεί να κριθεί απο κάτι άλλο πέρα απο τη φυλή. Και δεν εννοούμε τα στοιχεία». 

Τα μόνα «στοιχεία» που είχε η δίωξη ήταν μια στοίβα απο περιοδικά πορνό για ετερόφυλους και ένα ζευγάρι νόμιμων βιβλίων τέχνης. Ο ThomasMesereau (δικηγόρος του Τζάκσον) έγραψε σε μια δικαστική κίνηση, «Η προσπάθεια να δικαστεί ο κ.Τζάκσον επειδή έχει μια απο τις μεγαλύτερες ιδιωτικές βιβλιοθήκες στον κόσμο είναι ανησυχητική.Ο κόσμος έχει να δεί μια κατηγορούσα αρχή που να ισχυρίζεται ότι η κατοχή βιβλίων απο γνωστούς καλλιτέχνες είναι απόδειξη εγκλήματος κατά του κράτους, απο την εποχή των σκοτεινών ημερών, σχεδόν τρία τέταρτα του αιώνα πριν». 

Πρώτος άρχισε να καταθέτει ο αδελφός του  Gavin Arvizo, Star, ο οποίος ισχυρίστηκε οτι είχε γίνει μάρτυρας δύο συγκεκριμένων πράξεων παρενόχλησης. Η μαρτυρία του όμως ήταν απολύτως ασυνεπής. Σχετικά με μια ισχυριζόμενη πράξη, υποστήριξε στο δικαστήριο ότι ο Τζάκσον είχε χαιδέψει τον Gavin, όμως σε μια προηγούμενη περιγραφή του ίδιου συμβάντος είπε μια τελείως διαφορετική ιστορία, υποστηρίζοντας ότι ο Τζάκσον είχε τρίψει το πέος του στους γλουτούς του Gavin.Είχε επίσης δυο διαφορετικές ιστορίες για την άλλη, υποτιθέμενη πράξη,σε δύο διαδοχικές μέρες στο δικαστήριο. Κατά τη διάρκεια της εξέτασης κατ’αντιπαράσταση, ο δικηγόρος του Τζάκσον, Thomas Mesereau, έδειξε στο αγόρι ένα αντίτυπο του Beraly Legal και το ρώτησε επανειλημμένα, εάν ήταν η συγκεκριμένη έκδοση που ο Τζάκσον είχε δείξει σεαυτόν και τον αδελφό του. Το αγόρι επέμεινε ότι ήταν αυτό, με αποτέλεσμα ο Mesereau να αποκαλύψει ότι η συγκεκριμένη έκδοση είχε δημοσιευθεί τον Άυγουστοτου 2003, πέντε μήνες μετά την απομάκρυνση της οικογένειας απο την Νέβερλαντ.Ηπληροφορία όμως αυτή πέρασε σχεδόν χωρίς καμία αναφορά, με τα μέσα να επικεντρώνονται στους ισχυρισμούς του αγοριού αντί στην κατ’ αντιπαράσταση εξέταση που τους υπονόμευε. Οι ισχυρισμοί κάνουν καλές επικεφαλίδες. Οι περίπλοκες ακροάσεις όχι. 

Όταν ο Gavin Arvizo ανέβηκε να καταθέσει, υποστήριξε ότι ο Τζάκσον ξεκίνησε την πρώτη πράξη την παρενόχλησης λέγοντάς του ότι όλα τα αγόρια έπρεπε να αυνανίζονται, διαφορετικά θα μετατρέπονταν σε βιαστές. Όμως ο Μesereau απέδειξε κατά τη διάρκεια της εξέτασης ότι το αγόρι είχε προηγουμένως παραδεχτεί ότι ήταν η γιαγιά του εκείνη η οποία είχε κάνει το σχόλιο αυτό, όχι ο Τζάκσον, πράγμα που σημαίνει ότι η όλη ιστορία περί παρενόχλησης βασιζόταν σε ένα ψέμα. 

Κατά τη διάρκεια της εξέτασης, το αγόρι υπονόμευσε σοβαρά την κατηγορία της διωκτικής αρχής περί συνομωσίας, με το να ισχυριστεί ότι δεν φοβήθηκε πότε όσο βρισκόταν στην Νέβερλαντ και ούτε θέλησε ποτέ να φύγει απο εκεί. Οι περιγραφές του επίσης, σχετικά με την υποτιθέμενη παρενόχληση, διέφεραν απο εκείνες του αδελφού του.

 Δυστυχώς για τον Τζάκσον, η κατ’αντιπαράσταση εξέταση του Gavin Arvizo αγνοήθηκε σχεδόν εξολοκλήρου, καθώς οι εφημερίδες μειδιούσαν και κουτσομπόλευαν για αυτό που αργότερα έγινε γνωστό ως «η ημέρα της πιτζάμας». Τηνπρώτη μέρα της εξέτασης του παιδιού, ο Τζάκσον γλίστρησε στο μπάνιο του, τραυμάτισε τους πνεύμονες του και μεταφέρθηκε εσπευσμένα στο νοσοκομείο. Όταν ο δικαστής Rodney Melville διέταξε ένταλμα για τη σύλληψη του Τζάκσον, εάν δεν εμφανιζόταν μέσα σε μια ώρα, ο τραγουδιστής κατέφθασε στο δικαστικό μέγαρο φορώντας τις ίδιες εκείνες πιτζάμες με τις οποίες τον είχαν μεταφέρει στο νοσοκομείο.

Οι φωτογραφίες του Τζάκσον με τις πιτζάμες του έκαναν το γύρω του κόσμου, συχνά χωρίς καμία αναφορά στον τραυματισμό του τραγουδιστή ή το λόγο που τις φορούσε. Πολλοί δημοσιογράφοι κατηγόρησαν τον Τζάκσον ότι σκηνοθέτησε το συμβάν για να κερδίσει τη συμπόνια, αν και συμπονετική είναι η τελευταία λέξη που θα περιέγραφε κανείς την αντίδραση των μέσων. 

Το περιστατικό δεν εμπόδισε τα μέσα να μεταδώσουν τους ανατριχιαστικούς ισχυρισμούς του Gavin Arvizo, την επόμενη μέρα. Ορισμένα μέσα, ακόμη, ανέφεραν την μαρτυρία του αγοριού ως γεγονός και όχι ως εικασίες, «Είπε ότι ,αν τα αγόρια δεν το κάνουν, μπορεί να μετατραπούν σε βιαστές- Ο καρκινοπαθείς Gavin λέει στο δικαστήριο για Jacko σεξ» έγραψε η Mirror.

Όμως η κατ’ αντιπαράσταση εξέταση του αγοριού ήταν μια άλλη ιστορία. Πέρασε σχεδόν χωρίς καμία αναφορά. Αντί για τις ιστορίες σχετικά με τα ψέματα του Gavin Arvizo και τους αντιφατικούς ισχυρισμούς των δύο αδελφών, τα φύλλα των εφημερίδων γέμιζαν με καυστικά κομμάτια σχετικά με τις πιτζάμες του Τζ’ακσον, αν και η » μέρα της πιτζάμας» είχε περάσει προ πολλού. Πολλή μελάνη χύθηκε σχετικά με το αν ο Τζάκσον φορούσε περούκα ή όχι και η Sun δημοσίευσε ένα άρθρο στο οποίο επιτίθετο στον Τζάκσον για τα αξεσουάρ που φορούσε κάθε μέρα στο γιλέκο του . Φαινόταν ότι ο Τύπος θα έγραφε οτιδήποτε προκειμένου να αποφύγει την αναφορά στην εξέταση του αγοριού, η οποία έβλαπτε σοβαρά την υπόθεση της κατηγορούσας αρχής.

Αυτή η συνήθεια της δημοσίευσης των αποκρουστικών ισχυρισμών, αλλά της αδιαφορίας για την κατ’αντιπαράσταση εξέταση που τους αναιρούσε, έγινε μια σαφής τάση σε όλη τη διάρκεια της δίκης του Τζάκσον. Σε μια συνέντευξη με τον Matt Drudge τον Απρίλιο του 2005, ο αρθρογράφος της Fox, Roger Friedman εξήγησε, «Αυτό που δεν αναφέρουν τα Μέσα είναι ότι η κατ’αντιπαράσταση εξέταση αυτών των μαρτύρων είναι συνήθως μοιραία γι’αυτούς» Πρόσθεσε ότι κάθε που κάποιος ανέφερε κάτι πικάντικο ή δραματικό για τον Τζάκσον, τα μέσα «έτρεχαν έξω απο την αίθουσα για να το  αναφέρουν, με αποτέλεσμα να χάνουν την επακόλουθη εξέταση».

Ο Drudge συμφώνησε, προσθέτοντας» Δεν ακούς πουθενά πως ο ένας μάρτυρας μετά τον άλλο διαλύεται στο έδρανο. Δεν υπάρχει ούτε ένας μάρτυρας, τουλάχιστον μέχρι τώρα, που να μην έχει παραδεχτεί ότι ψευδόρκησε σε προηγούμενες διαδικασίες, είτε σε αυτή την περίπτωση ή σε κάποια άλλη». 

Αυτή η ανησυχητική τάση της αδιαφορίας απέναντι στην εξέταση κατ’αντιπαράσταση,έγινε πιθανότατα πιο φανερή στην περίπτωση της κάλυψης απο τα μέσα της μαρτυρίας της Kiki Fournier. Κατά την άμεση εξέταση απο τον εισαγγελέα, η Fournier -οικονόμος στη Νέβερλαντ- κατέθεσε ότι όταν ήταν στην Νέβερλαντ, τα παιδία γίνονταν συχνά απείθαρχα και ότι είχε δει μερικές φορές παιδία τόσο υπερκινητικά που, πιθανότατα, ήταν σε κατάσταση μέθης. Τα μέσα όρμησαν έξω για να αναφέρουν αυτό το σημαντικό γεγονός, με αποτέλεσμα να χάσουν ένα απο τα πιο σημαντικά κομμάτια της μαρτυρίας σε ολόκληρη τη δίκη. 

Στο πλαίσιο της εξέτασής της απο τον Thomas Mesereau,η Fournier είπε ότι τις τελευταίες εβδομάδες της παραμονής της οικογένειας Αrvizo στην Νέβερλαντ-περίοδος κατά την οποία συνέβη η υποτιθέμενη παρενόχληση- οι ξενώνες των δύο αγοριών ήταν συνεχώς ακατάστατοι, πράγμα που την έκανε να πιστεύει ότι τα παιδιά κοιμόντουσαν ανέκαθεν στους δικούς τους κοιτώνες- όχι στο υπνοδωμάτιοτου Μάικλ Τζάκσον. Κατέθεσε επίσης, ότι ο Star Arvizo είχε τραβήξει μια φορά μαχαίρι εναντίον της στην κουζίνα, εξηγώντας ότι δεν αισθάνθηκε ότι το έκανε σαν αστείο και ότι της φάνηκε ότι «προσπαθούσε να επιβάλλει κάποιο είδος εξουσίας». Η Fournier προκάλεσε πλήγμα στην όσο πήγαινε και πιο φαιδρή κατηγορία περί συνωμοσίας, γελώντας στην ιδέα ότι κάποιος θα μπορούσε να κρατηθεί όμηρος στο ράντζο της Νέβερλαντ, λέγοντας στους ενόρκους ότι δεν υπήρχε ψηλός φράχτης γύρω απο την ιδιοκτησία και ότι η οικογένεια θα μπορούσε να είχε φύγει περπατώντας»με ευκολία¨αν πάσα στιγμή. 

Όταν η Janet Arvizo,μητέρα του Gavin και του Star, ανέβηκε να καταθέσει, ο κατήγορος εισαγγελέας Tom Sneddon, είχε παρατηρηθεί να έχει το κεφάλι ανάμεσα στα χέρια του. Η γυναίκα ισχυρίστηκε ότι στην κασέτα εκείνη, που η ίδια και τα παιδία της υμνούσαν τον Τζάκσον, τα λόγια ήταν βάσει σεναρίου που τους το είχε γράψει ένας Γερμανός, ο οποίος με το ζόρι μιλούσε αγγλικά. Σε αμοντάριστα πλάνα είχε εμφανιστεί να πλέκει το εγκώμιο του Τζάκσον και στη συνέχεια ,αμήχανη, να ρωτάει εάν την είχαν καταγράψει. Ισχυρίστηκε ότι και αυτό ήταν βάσει σεναρίου. 

Ισχυρίστηκε ότι την κρατούσαν όμηρο στη Νέβερλαντ, παρ’ολο που βιβλία καταγραφής και αποδείξεις μαρτυρούσαν ότι είχε φύγει και ξαναεπιστρέψει στο ράντζο τρεις φορές, κατά τη διάρκεια της περιόδου της «αιχμαλωσίας» της. Έγινε γνωστό ότι, τη συγκεκριμένη περίοδο ήταν υπό έρευνα για απάτη κατά της πρόνοιας και είχε επίσης παρανόμως αποκτήσει χρήματα στην πλάτη της αρρώστιας του γιου της, με το να παρακρατάει οφέλη για να πληρώσει για τις θεραπείες του καρκίνου, όταν ήδη είχε ασφαλιστική κάλυψη. 

Ακόμα και οι πιο ένθερμοι υποστηρικτές της δίωξης, θα έπρεπε να παραδεχτούν ότι η Janet Arvizo ήταν μια καταστροφική μάρτυρας για την πολιτεία. Εκτός απο την Diane Dimond, η οποία τον Μάρτιο του 2005 φάνηκε να χρησιμοποιεί την απάτη της  Arvizo κατά της πρόνοιας ( Η Arvizo καταδικάστηκε μετά τη δίκη του Τζάσκον) ως απόδειξη ενοχής του Τζάκσον, υπογράφοντας ένα άρθρο στη New York Post με τον απίστευτο τίτλο » Οι παιδόφιλοι δεν στοχεύουν παιδιά με γονείς τον Ozzie και την Harriet». 

Παρακολουθώντας την υπόθεσή της να καταρρέει μπροστά στα μάτια της, η κατηγορούσα αρχή ζήτησε απο τον δικαστή την άδεια να επιτρέψει την είσοδο στοιχείων από «προηγούμενη επιλήψιμη συμπεριφορά». Η άδεια χορηγήθηκε. Οι εισαγγελείς είπαν στους ενόρκους ότι θα άκουγαν την κατάθεση πέντε πρώην θυμάτων. Όμως αυτές οι πέντε προηγούμενες περιπτώσεις αποδείχτηκε ότι ήταν ακόμα πιο γελοίες απο τους ισχυρισμούς των Arvizo. 

Mια ομάδα απο δυσαρεστημένους σωματοφύλακες και οικιακές βοηθούς άρχισαν να καταθέτουν, λέγοντας ότι είχαν γίνει μάρτυρες κακοποίησης, κυρίως σε ό,τι αφορούσε τρία αγόρια: τους Wade Robson, Brett Barnes και Macauley Culkin. Όμως τα τρία αυτά αγόρια ήταν οι τρεις πρώτοι μάρτυρες της υπεράσπισης, ο καθένας απο τους οποίους κατέθεσε ότι ο Τζάκσον δεν τους είχε αγγίξει ποτέ και ότι δυσανασχετούσαν με την εμπλοκή. 

Έγινε επιπλέον γνωστό ότι, ο καθένας απο αυτούς τους πρώην εργαζόμενους είχε απολυθεί απο τον Τζάκσον για κλοπή απο την περιουσία του ή είχε χάσει κάποια αγωγή και συνεπώς ήταν νευριασμένοι επειδή χρωστούσαν στον τραγουδιστή τεράστια χρηματικά ποσά. Είχαν επίσης αμελήσει να το πουν στην αστυνομία όταν είχαν γίνει μάρτυρες αυτών των υποτιθέμενων παρενοχλήσεων, ακόμη και όταν ρωτήθηκαν σχετικά με τους ισχυρισμούς του Jordy Chandler το 1993. Στη συνέχεια όμως προσπάθησαν να πουλήσουν ιστορίες στον Τύπο- μερικές φορές με επιτυχία. Όσο πιο πολλά ήταν τα χρήματα, τόσο πιο φριχτές γίνονταν οι καταγγελίες. 

Σε μια συνέντευξη με τον Matt Drudge, o Roger Friedman παραπονέθηκε ότι τα μέσα αγνοούσαν την κατ’ αντιπαράσταση εξέταση των μαρτύρων απο «προηγούμενη ανάρμοστη συμπεριφορά», με αποτέλεσμα μια μη αντικειμενική αναφορά των γεγονότων. Είπε» Όταν ξεκίνησε η Πέμπτη, την πρώτη ώρα κατέθετε αυτός ο τύπος, Rolph Chacon, που είχε δουλέψει στο ράντσο σαν φύλακας. Είπε την πιο εξωφρενική ιστορία. Ήταν πολύ περιγραφικός. Και φυσικά όλοι έτρεξαν έξω για να την αναφέρουν. Είχαν όμως απομείνει δέκα λεπτά πριν απο το πρώτο διάλλειμα της Πέμπτης, όταν ο Thomas Mesereau σηκώθηκε, εξέτασε αυτόν τον τύπο και τον ισοπέδωσε»

Το τέταρτο «θύμα», ο Jason Francia, ανέβηκε να καταθέσει και ισχυρίστηκε ότι όταν ήταν παιδί, ο Τζάκσον τον είχε παρενοχλήσει σε τρεις διαφορετικές περιστάσεις. Πιεσμένος να πει λεπτομέρειες της «κακοποίησης», ισχυρίστηκε ότι ο Τζάκσον τον είχε γαργαλίσει τρεις φορές έξω απο τα ρούχα του και χρειάστηκε χρόνια θεραπείας για να το ξεπεράσει. Οι ένορκοι είχαν στριφογυρίσει τα μάτια τους (με δυσπιστία) όμως οι δημοσιογράφοι, συμπεριλαμβανομένου και του Dan Abrams τον ανακήρυξαν ως «ακαταμάχητο μάρτυρα», προβλέποντας ότι αυτός θα μπορούσε να είναι ο μάρτυρας που θα έστελνε τον Τζάκσον πίσω απο τα σίδερα. 

Τα μέσα ισχυρίζονταν συνεχώς, ότι ο Francia είχε κάνει τους συγκεκριμένους ισχυρισμούς το 1990, κατευθύνοντας το κοινό στο να πιστεύει οτι οι κατηγορίες του Giordi Chandler ήταν προγενέστερες. Στην πραγματικότητα, αν και ο Jason Francia ισχυρίστηκε ότι οι παρενοχλήσεις συνέβησαν το 1990, δεν τις κατήγγειλε μέχρι τη στιγμή που τα μέσα όρμησαν στους ισχυρισμούς του Chandler, με τη μητέρα του, οικιακή βοηθός στη Νέβερλαντ, Blanca Francia, να λαμβάνει στη συγκεκριμένη φάση 20.000 δολάρια απο την εκπομπή Hard Copy για μια συνέντευξη με την Diane Dimond και επιπλέον 2,4 εκατομμύρια δολάρια ως συμβιβασμό από τον Τζάκσον.

 Επιπλέον, τα πρακτικά απο τις καταθέσεις στην αστυνομία έδειξαν ότι ο Francia είχε κατ’επανάληψη αλλάξει την ιστορία του και οτι αρχικά είχε επιμείνει ότι δεν είχε παρενοχληθεί ποτέ. Τα πρακτικά επίσης έδειξαν ότι, το αγόρι είπε ότι είχε παρενοχληθεί αφού οι αστυνομικοί είχαν κατ’επανάληψη ξεπεράσει τα όρια κατά τη διάρκεια της συνέντευξης.Οι αξιωματικοί αναφέρονταν επανειλημμένα στον Τζάκσον ως «κακοποιό». Σε μια περίπτωση είπαν στο παιδί ότι ο Τζάκσον κακοποιούσε τον Macauley Culkin τη στιγμή που μιλούσαν, υποστηρίζοντας ότι, ο μόνος τρόπος για να σώσουν τον Culkin, ήταν αν ο Francia τους έλεγε ότι είχε κακοποιηθεί σεξουαλικά απο τον τραγουδιστή. Τα πρακτικά επίσης έδειξαν οτι ο Francia είχε πει προηγουμένως για τους αστυνομικούς, «Με εξανάγκασαν να επινοήσω πράγματα. Με πίεζαν συνέχεια. Ήθελα να τους χτυπήσω στο κεφάλι». 

Το πέμπτο «θύμα» ήταν ο Giordi Chandler, o oποίος εγκατέλειψε τη χώρα αντί να καταθέσει εναντίων του πρώην φίλου του. Ο Thomas Mesereau είπε κατά τη διάρκεια μιας διάλεξεις στο Harvard αργότερα το ίδιο έτος,» Οι μηνυτές προσπάθησαν να τον κάνουν να εμφανιστεί, αλλά εκείνος δεν ήθελε. Εάν είχε εμφανιστεί, είχα μάρτυρες οι οποίοι επρόκειτο να έρθουν και να πουν ότι το αγόρι τους είχε πει ότι δεν συνέβη τίποτα ποτέ και ότι δεν είχε ξαναμιλήσει στους γονείς του εξαιτίας αυτών που τον ανάγκασαν να πει. Όπως παραδέχτηκε, είχε πάει στο δικαστήριο και είχε πάρει νομική χειραφέτηση απο τους γονείς του».

 Η June Chandler, η μητέρα του Jordy, κατέθεσε ότι είχε να μιλήσει με τον γιό της 11 χρόνια. Ερωτηθείσα για την υπόθεση του 1993, φάνηκε να υποφέρει απο βαριάς μορφής επιλεκτική μνήμη. Σε κάποια στιγμή ισχυρίστηκε ότι δεν μπορούσε να θυμηθεί αν έχει μηνυθεί απο τον Μάικλ Τζάκσον και σε κάποια άλλη είπε ότι δεν γνώριζε τον ίδιο της το δικηγόρο. Και αυτή επίσης δεν είχε παρατηρήσει ποτέ κάποια παρενόχληση.

Όταν η κατηγορούσα αρχή έπαυσε από την πλευρά της, τα μέσα φάνηκαν να χάνουν το ενδιαφέρουν τους για τη δίκη. Η πλευρά της υπεράσπισης έλαχε ελάχιστης, συγκριτικά, κάλυψης απο τον Τύπο και την τηλεόραση. Το Hollywood Reporter, που είχε καλύψει επιμελώς τη δίκη του Τζάκσον, έχασε δύο ολόκληρε εβδομάδες από την πλευρά της υπεράσπισης. Φαίνεται ότι η γενικότερη τάση ήταν ότι, αν η μαρτυρία δεν ήταν γραφική και προκλητική – αν δεν έκανε καλό πρωτοσέλιδο- δεν άξιζε να αναφερθεί. 

Η υπεράσπιση κάλεσε αμέτρητους μάρτυρες – αγόρια και κορίτσια- που είχαν μείνει με τον Τζάκσον ξανά και ξανά και ποτέ δεν είδαν οποιαδήποτε ανάρμοστη συμπεριφορά, υπάλληλους που είχαν δει τους Arvizo να παίρνουν αλκοόλ όταν ο Τζάκσον απουσίαζε και αστέρες που επίσης είχαν γίνει στόχος για δωρεές από τους κατήγορους. Ελάχιστο όμως μέρος αυτών των μαρτυριών αναμεταδόθηκε στο κοινό .Όταν ο κατήγορος εισαγγελέας Tom Sneddon αναφέρθηκε στο μαύρο κωμικό Chris Tucker ως αγόρι, κατά τη διάρκεια της εξέτασής του, στα μέσα δεν πετάρισε βλέφαρο. 

Όταν και οι δύο πλευρές τελείωσαν, οι ένορκοι ενημερώθηκαν ότι σε περίπτωση που είχαν εύλογες αμφιβολίες, έπρεπε να αθωώσουν. Όποιος είχε δώσει προσοχή στις διαδικασίες, μπορούσε να αντιληφθεί ότι η αμφιβολία ήταν τόσο πέρα από κάθε λογική, που δεν ήταν καν αστεία. Σχεδόν ο κάθε ένας απο τους μάρτυρες της δίωξης είτε είχε ψευδορκήσει,είτε  είχε καταλήξει στο να βοηθήσει την υπεράσπιση. Δεν υπήρξε ούτε ένα ίχνος στοιχείου που να συνδέει τον Τζάκσον με οποιοδήποτε αδίκημα και ούτε υπήρξε κάποιος αξιόπιστος μάρτυρας που να τον συνδέσει με οποιοδήποτε έγκλημα. 

Όμως αυτό δεν εμπόδισε δημοσιογράφους και αναλυτές απο το να προβλέψουν ετυμηγορίες ενοχής, με την Nancy Grace του CNN να ανοίγει το δρόμο. Ο δικηγόρος της οικογένειας Arvizo, που κάποτε είχε εκπροσωπήσει και την οικογένεια Chandler, δήλωσε με βεβαιότητα στο CNN, «Θα καταδικαστεί». Η πρώην εισαγγελέας Wendy Murphy είπε στο Fox News,» Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι θα δούμε καταδίκες εδώ».

 Η υστερία των οπαδών έξω απο το δικαστικό μέγαρο, αντικατοπτριζόταν από αυτή των δημοσιογράφων που εξασφάλισαν θέσεις για το εσωτερικό, οι οποίοι ήταν τόσο ευερέθιστοι, που ο δικαστής Rodney Melville τους διέταξε να «συγκρατηθούν». Ο Thomas Mesereau σχολίασε εκ των υστέρων ότι, τα μέσα «περίμεναν σχεδόν με ανυπομονησία να συρθεί (ο Τζάκσον) στη φυλακή». 

Όταν οι ένορκοι ανακοίνωσαν 14 ετυμηγορίες αθώωσης, τα μέσα «ταπεινώθηκαν», είπε ο Mesereau, σε μια μεταγενέστερη συνέντευξη. Ο αναλυτής των μέσων, Tim Rutten, σχολίασε αργότερα, «Τι συνέβη λοιπόν, όταν ο Τζακσον αθωώθηκε σε όλες τις κατηγορίες; Ντράπηκε κανείς; Έκανε κάποιος δεύτερες σκέψεις; Μια μικρή ενδοσκόπηση ίσως; Ίσως μια μικρή έκφραση λύπης που έσπευσε να καταδικάσει; Μπα! Αντίθετα, η αντίδραση ήταν οργή, συνυφασμένη με την περιφρόνηση και την παράξενα αμήχανη έκφραση.. Ο στόχος τους ήταν οι ένορκοι…Δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο απο την γελοιοποίηση ενός παρουσιαστή καλωδιακού καναλιού».

 Σε μια συνέντευξη τύπου μετά την ετυμηγορία, ο Sneddon εξακολούθησε να αναφέρεται στον Gavin Arvizo ως το «θύμα» και είπε ότι υποπτεύοταν ότι ο «παράγοντας διασημότητα» είχε παρεμποδίσει την κρίση των ενόρκων – μια γραμμή που πολλοί απο τους ειδήμονες των μέσων γρήγορα υιοθέτησαν, καθώς ξεκίνησαν να υπονομεύουν τους ενόρκους και τις ετυμηγορίες τους. 

Μέσα σε λίγα λεπτά απο την ανακοίνωση, η Nancy Grace εμφανίστηκε στο CourtTV,για να υποστηρίξει ότι οι ένορκοι είχαν μαγευτεί απο τη φήμη του Τζάκσον και αλλόκοτα ισχυρίστηκε οτι, ο μόνος αδύναμος κρίκος της κατηγορούσας αρχής ήταν η Janet Arvizo.

«Είναι μια δύσκολη στιγμή.» είπε» Δύσκολη να την ανεχτείς. Αλλά ξέρετε κάτι; Δεν εκπλήσσομαι. Πίστευα ότι η διασημότητα είναι τόσο μεγάλος παράγοντας. Όταν νομίζεις ότι ξέρεις κάποιον, όταν έχεις δει τις συναυλίες του, έχεις ακούσει τους δίσκους του, έχεις διαβάσει τους στίχους του, έχεις πιστέψει ότι προέρχονταν απο την καρδιά του…ο Τζάκσον είναι πολύ χαρισματικός, παρ’όλο που δεν κατέθεσε ποτέ. Αυτό έχει μια επίπτωση στους ενόρκους. 

«Δεν θα λιθοβολήσω τη μητέρα, αν και νομίζω ότι ήταν ο πιο αδύναμος κρίκος στην υπόθεση της κατηγορούσας αρχής. Στην πραγματικότητα όμως δεν έχω ξαφνιαστεί. Πίστευα ότι οι ένορκοι θα ψήφιζαν υπέρ τέτοιων διεκπεραιωτικών μαρτύρων. Προφανώς η υπεράσπιση τους κατέβαλε με την κατ’αντιπαράσταση εξέταση της μητέρας. Νομίζω ότι συνοψίζεται σε αυτό απλά και καθαρά».

Η Grace αργότερα δήλωσε ότι ο Τζάκσον «δεν ήταν ένοχος για λόγους διασημότητας» και είχε θεαθεί να προσπαθεί να προκαλέσει τον προϊστάμενο των ενόρκων, Paul Rodriguez, στο να πει ότι πίστευε ότι ο Τζάκσον είχε κακοποιήσει παιδιά. Ένας απο τους καλεσμένους της Grace, η ψυχαναλύτρια Bethany Marshall, εκτόξευσε προσωπικές επιθέσεις εναντίων μιας γυναίκας ενόρκου λέγοντας, «Αυτή είναι μια γυναίκα που δεν έχει προσωπική ζωή». 

Στο Fox News, n Wendy Murphy στιγμάτισε τον Τζάκσον ως «ο κακοποιός από Teflon» και είπε ότι οι ένορκοι χρειάζονταν τεστ IQ. Aργότερα δήλωσε, «Πραγματικά νομίζω ότι είναι ο παράγοντας της διασημότητας, όχι τα αποδεικτικά στοιχεία. Δε νομίζω οι ένορκοι να κατάλαβαν καν πόσο επηρεασμένοι  ήταν απο το ποιος είναι ο Μάικλ Τζάκσον…Ουσιαστικά βάζουν σημάδια πάνω στις πλάτες όλων, ειδικά των κατ’εξοχήν ευάλωτων παιδιών, που απο τώρα και στο εξής θα μπαίνουν στη ζωή του Μάικλ Τζάκσον». 

Ο νομικός αναλυτής Jeffrey Toobin είπε στο CNN ότι πίστευε ότι η μαρτυρία από «προηγούμενη επιλήψιμη συμπεριφορά» είχε αποτελέσει «εντυπωσιακή απόδειξη», ακόμη και αν διάφορα παιδία στο επίκεντρο αυτής της μαρτυρίας είχαν ανέβει στο βήμα ως μάρτυρες υπεράσπισης και είχαν αρνηθεί ότι κακοποιήθηκαν ποτέ. Ισχυρίστηκε επίσης ότι η υπεράσπιση είχε νικήσει εξαιτίας του γεγονότος ότι «μπορούσαν να πουν μια ιστορία και οι ένορκοι ,ξέρετε, καταλαβαίνουν πάντα τις ιστορίες παρά το είδος των ξεχωριστών γεγονότων.» 

Μόνο ο Robert Shapiro στάθηκε αξιοπρεπής στην αντιμετώπιση των ετυμηγοριών, λέγοντας στους τηλεθεατές οτι θα πρέπει να αποδεχτούν την απόφαση των ενόρκων, γιατί οι ένορκοι προέρχονταν απο «μια πολύ συντηρητική περιοχή της Καλιφόρνια και αν εκείνοι δεν είχαν αμφιβολία, κανείς από εμάς δεν θα πρέπει να έχει κάποια αμφιβολία». 

Την επόμενη μέρα στο Good Morning America,n Diane Sawyer υποστήριξε την ιδέα ότι η ετυμηγορία είχε επηρεαστεί απο το διάσημο προφίλ του Τζάκσον. «Είστε σίγουροι», επικαλέστηκε «Είστε σίγουροι ότι αυτός ο γιγαντιαία διάσημος τύπος που έμπαινε μέσα στην αίθουσα δεν είχε καμία απολύτως επιρροή; «Η Washington Post σχολίασε, «μια αθώωση δεν καθαρίζει το όνομά του,θολώνει μόνο τα νερά.» Τόσο η New York Post, όσο και η New York Daily News κυκλοφόρησαν με τον ειρωνικό τίτλο «Boy,oh,Boy!»

 Στο τελευταίο της άρθρο στη Νew York Post σχετικά με τη δίκη, η Diane Dimond θρήνησε για την αθωωτική ετυμηγορία λέγοντας ότι, άφησε τον Τζάκσον άθικτο, «Βγήκε απο το δικαστήριο ελεύθερος άνθρωπος, αθώος σε όλες τις κατηγορίες. Όμως ο Μάικλ Τζάκσον είναι κάτι παραπάνω απο ελεύθερος. Τώρα έχει το ελεύθερο να ζήσει τη ζωή του όπως εκείνος θέλει , με οποιονδήποτε θέλει, γιατί ποιος θα τολμούσε τώρα να ασκήσει δίωξη στον Μάικλ Τζάκσον;’ 

Στην εφημερίδα Sun της Βρετανίας,η Jane Moore, παρουσιάστρια και διασημότητα που δανείζεται διάφορα επαγγέλματα, υπέγραψε ένα άρθρο με τον τίτλο «Έάν το σώμα των ενόρκων συμφωνεί ότι η Janet Arvizo είναι μια κακή μητέρα (και είναι)…Πως αθώωσε τον Τζάκσον; Ξεκινούσε: «Ο Μichael Jackson είναι αθώος. Η δικαιοσύνη αποδόθηκε. Ή μάλλον έτσι θέλουν να πιστέψουμε οι ανισόρροποι που μαζεύτηκαν έξω απο το δικαστικό μέγαρο.» Συνέχισε με την αμφισβήτηση της διανοητικής ικανότητας των ενόρκων και απέρριψε το νομικό σύστημα της Αμερικής ως «απαρχαιωμένο». «Τίποτα και κανένας δεν βγαίνει πραγματικός νικητής απο αυτό το θλιβερό χάλι», τελείωσε, «και λιγότερο, αυτή που γελοία αποκαλούν αμερικανική «δικαιοσύνη». 

Η συνεργάτης της Sun, Ally Ross, απέρριψε τους φαν του Τζάκσον ως «θλιβερούς, μοναχικούς παλαβούς» Ένα άλλο άρθρο της Sun, υπογεγραμμένο απο την παρουσιάστρια της πρωινής ζώνης Lorraine Kelly, είχε τον τίτλο»Μην ξεχνάτε, τα παιδιά είναι ακόμη σε κίνδυνο… ο Jacko νίκησε» χαρακτήριζε φανερά τον Τζάκσον ως ένοχο. Η Kelly – η οποία δεν παρακολούθησε ποτέ τη δίκη του Τζάκσον- θρήνησε το γεγονός ότι ο τραγουδιστής τη «γλίτωσε» παραπονούμενη ότι «αντί να μαραζώνει στη φυλακή, ο Τζάκσον είναι τώρα πίσω στο σπίτι ,στη Νέβερλαντ.» Ο Τζάκσον, κατέληξε, ήταν «ένας μικρός, θλιβερός αποτυχημένος, ο οποίος χρησιμοποιούσε τη φήμη και τα λεφτά του για να θαμπώνει τους γονείς των παιδίων που του άρεσαν». 

Μετά απο την αρχική οργή, η ιστορία του Τζάκσον έπαψε να είναι πρωτοσέλιδο.  Ελάχιστη ανάλυση έγινε της αθωωτικής ετυμηγορίας και πως αυτή επιτεύχθηκε. Μια αθώωση θεωρούνταν λιγότερο αποδοτική απο μια καταδικαστική απόφαση. 

Πράγματι,o Thomas Mesereau κατά τα επόμενα χρόνια είπε ότι, εάν ο Τζάκσον είχε καταδικαστεί, θα είχε δημιουργηθεί μια «βιομηχανία» για τα μέσα, με την παραγωγή μιας ιστορίας την ημέρα για τα επόμενα χρόνια. Ατελείωτες αφηγήσεις, όπως για παράδειγμα η κηδεμονία των παιδιών του Τζάκσον, ο έλεγχος της οικονομικής του αυτοκρατορίας, άλλα «θύματα» να υποβάλλουν αστικές αγωγές και η μακροσκελής διαδικασία των προσφυγών, θα είχαν δημιουργήσει χιλιάδες ιστορίες η κάθε μία, για μήνες, έτη, ίσως ακόμη και δεκαετίες. 

Η φυλάκιση του Τζάκσον θα είχε δημιουργήσει μια δίχως τέλος και δωρεάν παροχή πρωτοσέλιδων: Ποιός τον επισκέπτεται; Ποιος όχι; Είναι στην απομόνωση; Εάν όχι, ποιοι είναι οι συγκρατούμενοί του; Τι γίνεται με τους φύλακες; Έχει καμία φιλενάδα που να αλληλογραφεί μαζί της μέσα απο τη φυλακή; Μπορούμε να πετάξουμε με ελικόπτερο πάνω απο τη φυλακή και να τον μαγνητοσκοπήσουμε την ώρα που γυμνάζεται; Οι δυνατότητες ήταν ατελείωτες. Ένας πόλεμος προσφορών μαινόταν για το ποιος θα έπαιρνε την πρώτη εικόνα του Τζάκσον στο κελί του, προτού οι ένορκοι αρχίσουν καν τις εργασίες τους. 

Μια αθωωτική ετυμηγορία δεν ήταν τόσο επικερδής. Σε μια συνέντευξη με την Newsweek, το αφεντικό του CNN, Jonathan Klein, θυμήθηκε να βλέπει τις αθωωτικές ετυμηγορίες να έρχονται και στη συνέχεια να λέει στους αναπληρωτές του, «Δεν έχουμε μια τόσο ενδιαφέρουσα ιστορία τώρα». Το Hollywood Reporter επισήμανε ότι τα βιαστικά μονταρισμένα τηλεοπτικά αφιερώματα για την αθώωση του Τζάκσον δεν έκαναν νούμερα και χτυπήθηκαν στις τηλεθεάσεις απο την επανάληψη της Nanny 911.

 H ιστορία είχε τελειώσει. Δεν υπήρξαν απολογίες ούτε ανακλήσεις.Δεν υπήρξε έλεγχος-δεν ζητήθηκαν πληροφορίες, ούτε έγιναν έρευνες. Κανείς δεν λογοδότησε για ό’τι έγινε στον Μάικλ Τζάκσον.Τα μέσα ήταν ικανοποιημένα με το να αφήσουν τον κόσμο να συνεχίσει να πιστεύει τις δικες τους ,σοβαρά διαστρεβλωμένες και οριακά.

H ιστορία είχε τελειώσει. Δεν υπήρξαν απολογίες ούτε ανακλήσεις. Δεν υπήρξε έλεγχος-δεν ζητήθηκαν πληροφορίες, ούτε έγιναν έρευνες. Κανείς δεν λογοδότησε για ό,τι έγινε στον Μάικλ Τζάκσον.Τα μέσα ήταν ικανοποιημένα με το να αφήσουν τον κόσμο να συνεχίσει να πιστεύει τις δικές τους ,σοβαρά διαστρεβλωμένες και οριακά πλασματικές ,περιγραφές της δίκης. Αυτό ήταν.

Όταν ο Μάικλ Τζάκσον πέθανε, τα μέσα ξέφυγαν πάλι απο τον έλεγχο. Ποια φάρμακα τον είχαν σκοτώσει; Πόσο καιρό τα χρησιμοποιούσε; Ποιος του τα συνταγογραφούσε; Τι άλλο υπήρχε στο σύστημά του; Πόσο ζύγιζε;

Υπήρχε όμως μια ερώτηση που κανείς δεν φαινόταν να θέλει να απαντήσει; Γιατί;

Γιατί ο Μάικλ Τζάκσον ήταν τόσο στρεσαρισμένος και τόσο παρανοϊκός, που δεν μπορούσε να έχει έναν αξιοπρεπή ύπνο, εκτός κι αν κάποιος χορηγούσε ένα σωλήνα γεμάτο αναισθητικό στο χέρι του; Νομίζω ότι η απάντηση μπορεί να βρεθεί στα αποτελέσματα των διαφόρων δημοσκοπήσεων που πραγματοποιήθηκαν στον απόηχο της δίκης του Τζάκσον.

Μια σφυγμομέτρηση που πραγματοποιήθηκε απο την Gallup κατά τις ώρες μετά την ετυμηγορία, έδειξε ότι το 54% των λευκών Αμερικάνων και το 48% του συνολικού πληθυσμού διαφωνούσε με την αθωωτική απόφαση των ενόρκων. Η σφυγμομέτρηση επίσης έδειξε οτι το 64% των ανθρώπων πίστευε ότι το διάσημο προφίλ του Τζάκσον έπαιξε σημαντικό ρόλο στις ετυμηγορίες. Το 34% είπε ότι «ξαφνιάστηκε» με την απόφαση και το 24% δήλωσε «εξοργισμένο». Σε μια δημοσκόπηση του Fox News, το 37% των ψηφοφόρων είπε ότι η ετυμηγορία ήταν «λάθος» ενώ, ένα πρόσθετο 25% είπε ότι » η διασημότητα αγοράζει τη δικαιοσύνη». Μια δημοσκόπηση απο το People Weekly διαπίστωσε ότι ένα εντυπωσιακό 88% διαφωνούσε με την απόφαση της επιτροπής των ενόρκων.

Τα μέσα συμπεριφέρθηκαν άσχημα στο κοινό τους και στον Τζάκσον. Αφού κατάφερε να επιβιώσει από μια εξοντωτική και τρομακτική δίκη, γεμάτη με απαίσιες κατηγορίες και δολοφονίες χαρακτήρων, ο Michael Jackson θα έπρεπε να αισθάνθηκε δικαιωμένος όταν οι ένορκοι εξέδωσαν 14 ομόφωνες αθωωτικές ετυμηγορίες. Όμως, η ανεύθυνη κάλυψη της δίκης απο τα μέσα, κατέστησε αδύνατο για τον Τζάκσον να αισθανθεί ποτέ πραγματικά δικαιωμένος. Μπορεί το νομικό σύστημα να τον είχε ανακηρύξει αθώο, όμως το κοινό, στο σύνολό του, εξακολουθούσε να πιστεύει το αντίθετο. Κατηγορίες που διαψεύστηκαν στο δικαστήριο, αμφισβητήθηκαν απο τον Τύπο. Αναξιόπιστες μαρτυρίες παρουσιάστηκαν ως γεγονότα. Η πλευρά της υπεράσπισης αγνοήθηκε σχεδόν εξολοκλήρου.

Όταν ρωτήθηκαν για αυτούς που αμφισβήτησαν τις ετυμηγορίες του, οι ένορκοι απάντησαν,» Δεν είδαν αυτά που είδαμε εμείς»

Σχόλια της Λένας: Έχουν δίκιο. Δεν τα είδαμε. Όμως έπρεπε να τα είχαμε κάνει. Και αυτοί που αρνήθηκαν να το κάνουν, παραμένουν στις εργασίες τους, χωρίς κανένα έλεγχο, ατιμώρητοι και ελεύθεροι να κάνουν ακριβώς το ίδιο πράγματα σε οποιονδήποτε επιθυμούν.

Αυτό είναι που εγώ αποκαλώ αδικία…..

Τα ΜΜΕ και ο κίτρινος τύπος υπήρξαν μέρος της συνωμοσίας που είχε στηθεί με σκοπό την καταστροφή του Μάικλ. Από τον πρώτο καιρό της δίκης είχε φανεί ότι οι κατηγορίες της εισαγγελικής αρχής και του Sneddon στερούνταν βασιμότητας και αποδεικτικών στοιχείων, όμως τα ΜΜΕ και οι εκπρόσωποί τους όντας πεπεισμένοι ότι ο Μάικλ οπωσδήποτε θα καταδικαστεί, δεν άφησαν να φανεί κάτι τέτοιο προς τα έξω, αντίθετα με κάθε τρόπο προπαγάνδιζαν στην κοινή γνώμη την καταδίκη του. Παρουσίαζαν διαρκώς και εσκεμμένα μια αρνητική εικόνα για εκείνον διαστρεβλώνοντας την αλήθεια. προσπαθούσαν να τον γελοιοποιήσουν, αγνοούσαν τις πιο σημαντικές και καθοριστικές καταθέσεις που οδήγησαν στην αθώωση του, αρνούνταν να εξετάσουν στην ουσία της την υπόθεση και περιορίζονταν σε χλευαστικά, ειρωνικά και κουτσομπολίστικα σχόλια σχετικά με το πρόσωπο, το δέρμα, την λεύκη και την εμφάνιση του Μάικλ, με σκοπό να τον ταπεινώσουν και να καταστρέψουν την δημόσια εικόνα του, όπως έκαναν άλλωστε κι όλα τα προηγούμενα χρόνια. Με δυο λόγια αρνούνταν πεισματικά και με προκλητικό τρόπο να δούνε την αλήθεια και μάλιστα το γεγονός ότι τελικά ο Μάικλ απαλλάχτηκε απ’ όλες τις κατηγορίες, κόστισε πολλά εκατομμύρια δολάρια στα ΜΜΕ, που για καθαρά εμπορικούς λόγους επιθυμούσαν διακαώς να καταδικαστεί, αφού ο τρόπος ζωής του πίσω από τα κάγκελα θα συνέχιζε να τροφοδοτεί τα δημοσιεύματα των κίτρινων φυλλάδων. Μάλιστα υπήρχαν και εκπρόσωποι του κίτρινου τύπου που είχαν προβεί σε συμφωνίες και διακανονισμούς, προκειμένου να εξασφαλίσουν πρόσβαση στην φυλακή και να παρακολουθούν από κοντά την ζωή του Μάικλ πίσω από τα κάγκελα. Ολόκληρη βιομηχανία κίτρινου τύπου είχε στηθεί σε βάρος του και υποστήριζε απροκάλυπτα τον Sneddon και τους συνεργάτες του, θεωρώντας δεδομένη την ενοχή του Μάικλ και έχοντάς τον καταδικάσει στα μάτια της κοινής γνώμης πολύ πριν ολοκληρωθεί η ακροαματική διαδικασία (Nancy Grace, Diana Diamond κτλ). Υπήρχαν μάλιστα φήμες ότι η τελευταία είχε συνεργαστεί με τον Sneddon, ο οποίος της είχε υποσχεθεί ότι θα τις εξασφάλιζε αποκλειστικές φωτογραφίες από την ζωή του Μάικλ στην φυλακή.

Συντάκτης: Λένα

This entry was posted in δίκη 2005 and tagged , , . Bookmark the permalink.

9 απαντήσεις στο Μαικλ Τζάκσον: η κατάφορη αδικία

  1. Ο/Η katerina λέει:

    ti na pw… oti k na pw gi’auton ton an8rwpo (ap’tous ligous gia tous opoios mporeis na xrhsimopoihseis auth th le3h pleon) apla den… http://www.youtube.com/watch?v=YEea0Vcj1-c auto einai to link ths prwths dhlwshs, to 1993.. molis xtes to eida oloklhro k peritto na pw oti mou ekane thn kardia 8rupsala. isws sou fanei xrhsimo s’auto to ar8ro.

  2. Ο/Η Λένα λέει:

    Μια μικρή αλλά σημαντική διευκρίνιση. Δεν έκανα εγώ την μετάφραση του άρθρου του Τόμσον, αλλα την βρήκα έτοιμη στο εξής λινκ http://theun-blindzone.blogspot.com/2010/06/blog-post.html κι έκανα απλά μικρές διορθώσεις. Περισσότερα στοιχεία για το παρασκήνιο που παίχτηκε και την συνωμοσία που στήθηκε σε βάρος του Μάικλ σχετικά με τις ψεύτικες και κατασκευασμένες κατηογρίες εναντίον του τόσο το 1993 όσο και το 2003, όπως επίσης και στην δίκη που ακολούθησε το 2005 μπορεί όποιος ενδιαφέρεται να διαβάσει στο ακόλουθο κείμενό μου http://www.facebook.com/note.php?note_id=385457441023

  3. Ο/Η mjacksontruth λέει:

    Λένα, πάντα ευγενική και τίμια. Να είσαι καλά που το σημειώνεις εδώ γιατί μετά ανακάλυψα ότι δεν είναι δική σου η μετάφραση και με προβλημάτιζε πώς να το πω.
    Κατερίνα, να είσαι καλά🙂

  4. Ο/Η mjacksontruth λέει:

    Όλα οκ, έκανα τις απαραίτητες διορθώσεις όσον αφορά το ποιος είπε τι για να μην αδικήσουμε και την κοπέλα. Λένα, μερσί κι αν εντοπίσεις κάτι παρόμοιο ξαναπες το γιατί πραγματικά νόμισα πως εσύ είχες κάνει τη μετάφραση κι είναι κρίμα για την κοπέλα.

    • Ο/Η Λένα λέει:

      Για την ακρίβεια την μεταφραση την εκανε ο/η κάτοχος του ακόλουθου μπλοκ http://theun-blindzone.blogspot.com/2010/06/blog-post.html . Δες το δεύτερο σχόλιο μετά το δικό μου ως ανώυμη που λέω ευχαριστώ. Στο φόρουμ του mjhellas το πόασταρε ένα μέλος, αλλά δεν ξέρω αν το μέλος αυτό είναι ο/η κάτοχος του μπλογκ. Λοιπον αρκετά ασχοληθήκαμε με το ποιος/α έκανε την μετάφραση. Ας μείνουμε στην ουσία που είναι το περιεχομενο!!!!!

  5. Ο/Η Chris Pappas λέει:

    Λένα πάρα πολύ καλή η εξιστόρηση των γεγονότων της δίκης. Αυτή η ιστορία μ εξοργίζει!! Οι δημοσιογράφοι όμως δεν έπαιξαν τυχαία το ρόλο αυτό για τον Μάικλ. Θα σταθώ σ’ αυτά που έλεγε ο θρυλικός Thomas Mesereau. Ότι δηλαδή τα ΜΜΕ πρόβαλαν μόνο αρνητικές εξελίξεις και τη σιγουριά της καταδίκης, γιατί αυτό πούλαγε. Δεν το πιστεύω! Δεν θεωρώ τους δημοσιοκάφρους ανόητους. Ο σκοπός δεν ήταν να πουλήσουν αυτοί. Αλλά ο Μάικλ έπρεπε να πουλήσει. Έπρεπε να πουλήσει τα δικαιώματα της ATV (http://en.wikipedia.org/wiki/Sony/ATV_Music_Publishing). Αυτός ήταν ο στόχος. Το αισχρό ντοκιμαντέρ του επίσης αισχρού Μπασίρ είχε μεν σκοπό να κολλήσουν ακόμη μία υπόθεση παιδεραστίας στον Μάικλ αλλά φαντάστηκαν πως η αντίδραση του Μάικλ και της θρησκόληπτης μητέρας του που ασκούσε τεράστια επιρροή στο γιό της σε τέτοια θέματα, θα ήταν όπως και το 1993. Θα πλήρωναν για να μην πάνε σε δίκη. Και αυτή τη φορά τα 25 εκ δολάρια θα ήταν ψίχουλα.
    Ο στόχος τους ήταν να φτάσει ο Μάικλ στα όρια της χρεοκοπίας. Έτσι θα ήταν αναγκασμένος να πουλήσει την ATV για να αντεπεξέλθει.
    Όμως η εξέλιξη που πήραν τα πράγματα τους δυσκόλεψε. Ο Μάικλ πήγε σε δίκη με σκοπό να μην πληρώσει αυτή τη φορά και φυσικά να καθαρίσει το όνομά του. Όλα τα παραπάνω στοιχεία που μας παρέθεσε η Λένα, όσον αφορά στα στοιχεία των κατηγόρων αποδεικνύουν πως οι κατασκευαστές των κατηγοριών (SONY, freemassons etc) δεν ήταν προετοιμασμένοι για δίκη. Τα επιχειρήματα του κατηγορητηρίου ήταν πειστικά μόνο για τηλεδίκη και όχι για κανονικό δικαστήριο..
    Έτσι ο Μάικλ πήγε, κέρδισε και αμέσως μετά εγκατέλειψε τις ΗΠΑ. Η δολοφονία τώρα ήταν ο μόνος τρόπος για να πάρουν το χρυσωρυχείο της ATV. Εξάλλου ο Μάικλ ήταν επικίνδυνος για τη Νέα Τάξη Πραγμάτων. Τραγούδησε την αγάπη τον έρωτα την ειρήνη και την αδελφοσύνη των λαών. Σεβόταν όλους τους λαούς ξεχωριστά. Δεν ήταν ούτε μια στιγμή σεξιστής και ασεβής προς το κοινό του. Δεν ήταν πότης δεν έπαιρνε ναρκωτικά και ποτέ δεν τον συνέλαβαν να οδηγεί με υπερβολική ταχύτητα. Δεν έκανε πάρτυ στο σπίτι του με καλεσμένους γνωστά παρτυ άνιμαλ.
    Οπότε για το σύστημα ο Μάικλ ήταν επικίνδυνος..

  6. Ο/Η Λένα λέει:

    Όπως ακριβώς τα λες είναι Χρήστο. Ο Μάικλ έκανε πάρα πολλές φιλανθρωπίες, πήγαινε ενάντια στο σύστημα, ασκούσε μεγάλη επιρροή πάνω στους θαυμαστές και τον κόσμο. Από την στιγμή που το ευρύ κοινό τον ξεχώρισε, τον λάτρεψε κι άρχισαν οι τρελές πωλήσεις των δίσκων του, ξεκίνησε ο πόλεμός κι η αρνητική κριτική των κίτρινων φυλλάδων σε βάρος του.
    «In a war of words against the music industry: The minute I surpassed Elvis and the Beatles, they called me a freak, a homosexual, a child molester. They said I bleached my skin. Everything to turn the public against me. It was a complete conspiracy . . .
    I know my race. I just look in the mirror. I know I’m black.»
    «They did it to try and belittle me, to try and to take away my pride. But I went through the whole system with them. And at the end, I – I wanted the public to know that I was okay, even though I was hurting»
    Η μεγάλη επιτυχία και η απήχηση που είχε στους θαυμαστές τους συνέβαλαν στο να αποκτήσει θανάσιμους εχθρούς, οι οποίοι, όταν δεν τα κατάφεραν να τον πάρουν με το μέρος τους και να του επιβάλουν την ατζέντα τους, θέλησαν με κάθε τρόπο να τον βγάλουν από την μέση. Μην ξεχνάμε πως ο Μάικλ μίλησε ανοιχτά για τις διάφορες παρασκηνιακές συνωμοσίες που παίζονται σε βάρος του κόσμου, και προσπάθησε εκμεταλλευόμενος την τεράστια απήχηση που έχει στην κοινή γνώμη, να αφυπνίσει συνειδήσεις. Μέσα από την μουσική, τις πράξεις και το παράδειγμά του, μίλησε για αγάπη, για ισότητα, για ειρηνική συνύπαρξη των λαών, πολέμησε κάθε μορφής ρατσισμό (του οποίου ο ίδιος υπήρξε θύμα λόγω του χρώματός του) και παρότρυνε τους ανθρώπους να ενδιαφερθούν για το περιβάλλον και να αγωνιστούν για ένα καλύτερο αύριο. Όλα αυτά βέβαια δεν αρέσουν στους Ιλλιουμινάτι και στην Νέα Τάξη Πραγμάτων, που σκοπό έχουν να κρατούν τον κόσμο στο σκοτάδι ώστε να τον ελέγχουν και να τον χειραγωγούν. Θεωρούν τους μαύρους κατώτερους και δεν μπορούσαν να αποδεχτούν ότι ένας μαύρος αν και τους πήγε κόντρα, κατάφερε να πετύχει επαγγελματικά, να γίνει αγαπητός στον κόσμο, να παντρευτεί μια λευκή και να κάνει τεράστια περιουσία. Οπότε προσπάθησαν με κάθε τρόπο να τον καταστρέψουν, όταν διαπίστωσαν ότι εκείνος δεν πρόκειται να τους υπηρετήσει. Αρχικά στόχος τους ήταν να καταστρέψουν την καριέρα του καταφεύγοντας σε ανόητα παιχνίδια και διαδίδοντας φήμες και ψέματα. Ήθελαν να τον κάνουν να φαίνεται παρανοϊκός κι εκκεντρικός με σκοπό ο κόσμος να τον αντιπαθήσει. Τα ΜΜΕ πρόβαλαν συνεχώς μόνο αρνητικές ειδήσεις για το άτομό του. Έκαναν τα πάντα για να τον καταστρέψουν, γιατί ως γνωστόν το ψέμα, η κακοήθεια, το κουτσομπολιό πουλάνε περισσότερο από τις αγαθοεργίες και τις καλές πράξεις. Ουδέποτε έκαναν λόγο για το τεράστιο φιλανθρωπικό του έργο, το μόνο που τους απασχολούσε ήταν πόσες πλαστικές επεμβάσεις είχε κάνει, αν είναι ή όχι γκεύ και γενικά αναπαρήγαγαν «σκουπίδια» και επινοούσαν ψεύτικες ιστορίες προκειμένου να πουλήσουν. Χαρακτηριστικά είναι τα τραγούδια με τίτλο «money» και «tabloid junkie» που έγραψε ο Μάικλ. Οι δημοσιογράφοι δεν έμπαιναν στην διαδικασία να ανακαλύψουν τι ακριβώς συμβαίνει και ποια είναι η αλήθεια πίσω από την φαινομενικά εκκεντρική συμπεριφορά του. Αρκούνταν απλά στα ψέματα, στις κακοήθειες και στις στημένες ιστορίες. Βέβαια ως ένα βαθμό ο Μάικλ συντηρούσε αυτήν την κατάσταση με τον να μην εξηγεί τους αληθινούς λόγους της εκάστοτε συμπεριφοράς του. Επέλεγε να πλανάται μυστήριο γύρω από το όνομά, τις συνήθειες και την ζωή του. Προτιμούσε να τον θεωρούν εκκεντρικό παρά άρρωστο με προβλήματα υγείας. Αλλά ας είμαστε ειλικρινείς, όσες φορές θέλησε να ανοίξει την ψυχή του και να εξηγήσει κάποια πράγματα, οι περισσότεροι δεν τον πίστεψαν. Θεώρησαν ότι έλεγε ψέματα, διότι η πλύση εγκεφάλου που είχε γίνει τόσα χρόνια από τα ΜΜΕ ήταν τόσο δυνατή σε σημείο που το αληθινό φαινόταν παράλογο και μη πιστευτό.
    Σίγουρα λοιπόν δεν είναι τυχαίος ο πόλεμος, η διάδοση ψεύτικων φημών και η παραπληροφόρηση που έγινε από τα ΜΜΕ σε βάρος του, ούτε ότι τον ενέμπλεξαν άδικα σε δικαστικές διαμάχες, ή ότι έγιναν απόπειρες σε βάρος του. Επεδίωξαν με κάθε τρόπο να τον εξοντώσουν αρχικά συναισθηματικά, μετά επαγγελματικά – οικονομικά και στο τέλος βιολογικά. Ακόμη και ο πόλεμος που του έχουν κάνει και το τεράστιο παρασκήνιο που παίζεται πίσω από τον περιβόητο κατάλογο της Sony με τα πνευματικά δικαιώματα αμέτρητων τραγουδιών που του ανήκει, θεωρώ ότι κατευθύνεται από τις ίδιες ομάδες ανθρώπων. Είναι αφελές να νομίζει κανείς ότι ο Μάικλ είναι έρμαιο και κουκλάκι στα χέρια μερικών. Ξέρει πολύ καλά τι κάνει, είναι πανέξυπνος. Ο μόνος τρόπος να σταματήσουνε τη ξέφρενη πορεία του στην κορυφή της πυραμίδας της μουσικής βιομηχανίας όχι σαν μόνο σαν καλλιτέχνη αλλά και σαν ισχυρό στέλεχος της, είναι να τον βγάλουν μια και καλή από την μέση. Ο κάθε άνθρωπος, ακόμα και ο πιο «σκληρός», έχει το τρωτό του σημείο…το ίδιο ίσχυε και με τον Michael. Το θέμα είναι ότι κάποιοι επιτήδειοι θέλοντας να τον εκμεταλλευτούν με κάθε τρόπο πάτησαν πάνω ακριβώς σε ότι θα μπορούσε να θεωρηθεί αδυναμία του: την αγάπη του για τα παιδιά που διαστρεβλωμένα χρησιμοποιήθηκε για κατηγορίες εναντίον του.

  7. Παράθεμα: MJacksonTruth 1 χρόνος κι 1 μήνας | The truth about Michael Jackson

  8. Παράθεμα: Τι πρέπει να γνωρίζει όποιος θέλει να μάθει ποιος είναι ο Μάικλ Τζάκσον; | The truth about Michael Jackson

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s