Οι θαυμαστές είναι θυμωμένοι

 

Ένα κομμάτι του φαινομένου «Μάικλ Τζάκσον» είναι κι οι θαυμαστές του, καθώς, όπως έχουμε ξαναπεί, τους θεωρούσε  οικογένειά του και τον θεωρούν άνθρωπό τους. Γιατί άραγε; Γιατί τους μαγεύει το ταλέντο του; Γιατί τους μοίραζε κουκλάκια από το παράθυρο ή τους έστελνε σημειώματα αγάπης; (δείτε στις φωτογραφίες). Το σίγουρο είναι πως οι θαυμαστές έχουν σχεδόν αφιερώσει τη ζωή τους σ’εκείνον. Κι είναι εκπληκτικό ότι αυτοί οι άνθρωποι, ειδικά μετά το θάνατό του, το έχουν πάρει προσωπικά και γι’αυτό και, όπως παρουσιάσαμε σε άλλη ανάρτηση, προσπαθούν να συνεχίσουν το έργο του. Προσπαθούν να μιμηθούν την προσωπικότητά του ίσως γιατί τώρα που τον έχασαν νομίζουν πως τον κρατούν ζωντανό, ίσως γιατί ο μεγάλος φιλάνθρωπος διασύρθηκε άδικα και θέλουν να περάσουν στην κοινωνία ότι πάνω απ’όλα ήταν ένας μεγάλος φιλάνθρωπος και μια ευγενική ψυχή κι όχι το τέρας που τα ΜΜΕ πρόβαλλαν. Ακριβώς όπως  κι εμείς μέσω αυτού του ιστολόγιου.

Περισσότερα για το φαινόμενο αυτό μας λέει η Barbara Kauffmann με το άρθρο της Those “Crazy MJ Fans:” Maybe we should listen? (Αυτοί οι «τρελοί θαυμαστές του Μάικλ Τζάκσον»: Μήπως θα έπρεπε να τους ακούσουμε?) τη μετάφραση του οποίου έκανε η φίλη μας η Λένα:

Αυτοί οι «τρελοί θαυμαστές του Μάικλ Τζάκσον»: Μήπως θα έπρεπε να τους ακούσουμε? της Barbara Kauffmann 

Επιστολές έρχονται από όλο τον κόσμο –από τον Καναδά, την Ινδονησία, την Ελλάδα, την Ιταλία, τη Γαλλία, το Βέλγιο, την Ιαπωνία, τη Γερμανία, την Αφρική, τη Ρουμανία, το Βιετνάμ … οι άνθρωποι παντού θρηνούν τον Μάικλ. Πολλοί είχαν οράματα, επισκέψεις και μηνύματα από αυτόν μετά το θάνατό του. Μερικοί προσφέρουν έργο για λογαριασμό του και άλλοι διασώζουν την κληρονομιά του. Όλοι τους κατανοούν σε ένα πολύ βαθύ επίπεδο ότι αυτός ο άνθρωπος ήταν ξεχωριστός.

Ο θάνατος του Μάικλ είχε αντίκτυπο στους οπαδούς, στους θαυμαστές, καθώς ακόμη και σε ανθρώπους που δεν είχαν καμιά σχέση με τον Μάικλ. Πολλοί έχουν ρωτήσει γιατί έχουν τόσο επηρεαστεί από το αξιοσημείωτο αυτό γεγονός και από το ξεχωριστό αυτό άτομο. Η σύντομη απάντηση είναι ότι ο Μάικλ αφύπνισε πολύ κόσμο πάνω στον πλανήτη πριν το θάνατό του και ο ίδιος ο θάνατός του αποτέλεσε πηγή αφύπνισης για ακόμη περισσότερους ανθρώπους. Άνθρωποι που δεν είχαν ποτέ πριν ενδιαφερθεί για εκείνον, τώρα ψάχνουν να μάθουν γι’ αυτόν. Πολλοί που δεν είχαν ποτέ θεωρήσει τους εαυτούς τους ταλαντούχους, ανακαλύπτουν τώρα τον καλλιτέχνη μέσα τους και πολλές χιλιάδες ακόμη άνθρωποι σε όλο το πλανήτη προσφέρουν ανθρωπιστικό έργο εξ’ ονόματος του Μάικλ –«Michaeling-ακολουθούν το παράδειγμα του Μάικλ» προσφέροντας χρήματα σε φιλανθρωπικούς σκοπούς, διοργανώνοντας εράνους, και συνέδρια και χαρίζοντας δώρα σε άπορα και άρρωστα παιδιά. Παίρνουν το μήνυμα του Μάικλ «μπορείς ν’ αλλάξεις τον κόσμο» και το εφαρμόζουν κυριολεκτικά στη ζωή και το έργο τους. Κάνουν τον Μάικλ περήφανο. Αν και οι ίδιοι αισθάνονται λίγο καλύτερα, ο ψυχικός προσωπικός τους πόνος παραμένει έντονος.  

Αυτό που συχνά δεν καταλαβαίνουν είναι πώς και γιατί η θλίψη τους είναι τόσο έντονη και τόσο βαθιά. Μερικοί από αυτούς τους ανθρώπους του Μάικλ είναι νέοι υποστηρικτές του, που ποτέ στο παρελθόν δεν υπήρξαν θαυμαστές του, ούτε άκουγαν τη μουσική του. Μερικοί είναι παλιοί θαυμαστές που ακολουθούσαν την καριέρα του Μάικλ  από την εποχή των Τζάκσον 5.  Όλοι τους όμως έχουν ένα κοινό σημείο: τον θαυμασμό και την αγάπη για τον Μάικλ.

 Πολλοί από αυτούς μου έχουν πει ότι είναι έκπληκτοι από την επίδραση που έχει ασκήσει πάνω τους ο θάνατος του Μάικλ- η οποία επίδραση ισοδυναμεί με σεισμό μεγέθους 7 ή 8 βαθμών της κλίμακας Ρίχτερ. Αυτοί που δεν ήξεραν τον Μάικλ ούτε άκουγαν τη μουσική του είναι πραγματικά μπερδεμένοι και προβληματίζονται σχετικά με το πόσο πολύ έχουν επηρεαστεί από την απώλειά του. Κάποιοι από αυτούς έχουν βιώσει αυτόν τον ψυχικό πόνο όπως θα τον βίωναν εάν επρόκειτο για ένα στενό αγαπημένο τους πρόσωπο που δεν το ήξεραν ποτέ πριν. Κάποιοι δεν γνώριζαν πόσο βαθύς θα ήταν ο πόνος. Κάποιοι αισθάνονται ότι η φυγή του ξύπνησε κάτι μέσα τους. Όντως το έκανε. Πολλοί ξεκίνησαν ένα προσωπικό πνευματικό ταξίδι που άρχισε από ανάγκη και το εναρκτήριο έναυσμα του οποίου ήταν ο θάνατός του. Η Τζάνετ Τζάκσον είπε «Για σας ο Μάικλ ήταν ένα είδωλο, για μας ο Μάικλ ήταν οικογένεια». Ενώ αυτό από τεχνική άποψη είναι αλήθεια, αν λάβουμε υπόψη την σάρκα και το αίμα, ο Μάικλ υπήρξε σανίδα σωτηρίας για πολλούς. Ήταν η φωνή της λογικής σε έναν κόσμο άρρωστο από τόση παραφροσύνη. Για πολλούς, ήταν η ελπίδα τους, ο έμπιστος φίλος τους, το πρότυπό τους, ο ηγέτης ή ο γκουρού τους. Αποτελούσε τη διέξοδο τους ή αυτόν που τους έδειχνε το δρόμο. Ήταν κάποιος που ήρθε από το τίποτα και έγινε κάτι μεγαλύτερο από τη ζωή. Η φωνή του Μάικλ ανακούφιζε. Οι στίχοι του εξέφραζαν με λόγια πολλές  από τις ελπίδες, τις σκέψεις και τις προσευχές τους. Για κάποιους, ο Μάικλ αντιπροσώπευε το φως τους σε έναν κόσμο που χωρίς εκείνον θα ήταν απελπιστικά σκοτεινός.

Όταν ο Μάικλ Τζάκσον άφησε αυτόν τον πλανήτη, πήρε μαζί το άμεσο φως του. Αυτό το φως ήταν αγκυροβολημένο εδώ για 50 χρόνια και η αιφνίδια αποχώρησή του άφησε τους ανθρώπους κλονισμένους και άδειους συναισθηματικά. Τα δάκρυά τους ήταν και είναι αυθόρμητα, η θλίψη τους είναι αποπνικτική. Πολλοί όχι μόνο δεν γνώριζαν τον Μάικλ πριν, αλλά δεν ήξεραν ούτε το δικό τους φάσμα συναισθημάτων.

Η δημιουργική εργασία της Elizabeth Kubler-Ross αναφορικά με το Θάνατο προσδιόρισε ένα διάγραμμα σχετικά με το πώς μοιάζει η φυσιολογική διαδικασία του πένθους. Η πρώτη αυτή εργασία έχει επεκταθεί από τότε που πρωτοπαρουσιάστηκε και υπάρχουν πολλά μοντέλα. Κανείς δεν ακολουθεί την προβλεπόμενη πορεία ακριβώς και οι διαβαθμίσεις του πένθους μπορεί να ανακατευθούν και να επανεξεταστούν σε οποιοδήποτε στάδιο. Η διαδικασία  του πένθους συνήθως ακολουθεί την παρακάτω πορεία: Αρχικό σοκ, άρνηση, πόνος, ενοχή, οργή, διαπραγμάτευση, κατάθλιψη, προβληματισμό, μοναχικότητα, προσπάθεια αντιμετώπισης, ανασυγκρότηση, αποδοχή, και ελπίδα. Όταν ένα άτομο βιώνει αρκετή θλίψη, μπορεί να υπάρξει μια περίοδος χάριτος, όπου τα συναισθήματα είναι βουβά/σιωπηλά και η διαδικασία δεν είναι γραμμική αλλά κυκλική.

Στην περίπτωση του Μάικλ Τζάκσον η φυσιολογική διαδικασία του πένθους περιπλέκεται από πολλούς παράγοντες που δεν συνοδεύουν τις περισσότερες απώλειες και το πένθος για την απώλεια ενός αγαπημένου προσώπου. Όσοι γνώριζαν τον Μάικλ προσωπικά, βίωσαν μια δύσκολη περίοδο, αλλά οι θαυμαστές του έζησαν ακόμη πιο δύσκολη περίοδο.

Οι θαυμαστές, ενώ γνώριζαν από πολύ κοντά τη ζωή του Μάικλ, στην πραγματικότητα δεν τον συναντήσαν και δεν αποτέλεσαν μέρος του στενού του κύκλου. Αντί να ασχοληθούν ενεργά και να συμπεριληφθούν στις προετοιμασίες σχετικά με την επικήδεια τελετή, τον ενταφιασμό, τις επισκέψεις και όλα τα υπόλοιπα, είναι αναγκασμένοι να παραμείνουν απλοί παρατηρητές και αποκλεισμένοι απ’ όλη αυτή τη διαδικασία. Δεν είχαν λόγο στο πως διευθετήθηκε το θέμα του θανάτου του Μάικλ. Για τους περισσότερους, ο Μάικλ υπήρξε αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής τους και με το να μένουν αποκλεισμένοι από αυτή τη διαδικασία τους δημιουργείται ένα αίσθημα  ανικανότητας/ αδυναμίας.

Να προσθέσουμε σε αυτό και την αδυναμία των μέσων ενημέρωσης και του τύπου για δημοσιογραφική κάλυψη του Μάικλ, το πώς γινόταν αυτή στο παρελθόν και πως τώρα απεικονίζεται στον κόσμο με τόσο εμφανή τρόπο. Ξέρουν την καρδιά του ανθρώπου, έχουν ερευνήσει τα γεγονότα και γνωρίζουν ότι είναι ένας αθώος άνθρωπος. Επίσης, γνωρίζουν πόσο ολοκληρωμένος φιλάνθρωπος ήταν ο Μάικλ και πως αυτό το κομμάτι της ζωής του έχει παραβλεφθεί. Τα μέσα ενημέρωσης κατάφεραν να υπνωτίσουν το κοινό ώστε να πιστέψει σε μια καρικατούρα αυτού του άντρα και απλά συνεχίζουν ν’ ακολουθούν αυτή την τακτική και κάθε φορά που συμβαίνει αυτό, τα πρόσωπα των θαυμαστών που γνωρίζουν καλύτερα την αλήθεια συσπώνται από πόνο και αηδία, Κι όχι μόνο αυτό, αλλά νιώθουν ότι το μαχαίρι χτυπά πισώπλατα τον Μάικλ και συμπάσχουν σαν να μαχαιρώνονται οι ίδιοί πισώπλατα κάθε φορά που τα ψέματα επαναλαμβάνονται. Για ακόμη μία φορά αισθάνονται αβοήθητοι.

 Υπάρχει επίσης το ζήτημα των «μη εξουσιοδοτημένων βιογράφων», των οποίων η καριέρα και η περιουσία χτίστηκαν πάνω στο διαμελισμό ενός ανθρώπου που πραγματικά ήταν ένα φως σ’ αυτόν τον κόσμο. Ο άνθρωπος που υπήρξε η μεγαλύτερη μαζορέτα του κόσμου, ο μεγαλύτερος ανθρωπιστής και φιλάνθρωπος, μετατράπηκε σε μια σκοτεινή φιγούρα στη συλλογική μνήμη του εικοστού αιώνα και αυτό πονάει. Και είναι ακόμη πιο αισχρό όταν έρχεται η διαπίστωση πως ο διαμελισμός αυτού του ευγενικού ανθρώπου διαπράττεται μόνο για το κέρδος. Τα κατασκευασμένα βιβλία και οι ιστορίες σχετικά με τον Μάικλ Τζάκσον πούλησαν και έβγαλαν κέρδος δισεκατομμύρια δολάρια απομυζώντας τη ζωή από τον άνθρωπο.  

Οι θαυμαστές είναι θυμωμένοι όχι μόνο επειδή αυτό είναι ένα στάδιο στο ταξίδι του πένθους, αλλά αποτελούν μια μάλλον απομακρυσμένη φωνή της λογικής. Είναι οι πληροφοριοδότες που προσπαθούν να πουν στο υπνωτισμένο κοινό ότι βρίσκεται υπό την επήρεια μιας ψευδαίσθησης και ότι αυτή η πρακτική δεν είναι μόνο επικίνδυνη αλλά και απάνθρωπη.

 Πρέπει επίσης ν’ αντιμετωπίσουν την περιφρόνηση που έχει αναπτυχθεί σχετικά με τους «τρελούς οπαδούς του Μάικλ Τζάκσον». Η φρενίτιδα ανάμεσα στους θαυμαστές είναι κατά κάποιον τρόπο μία διέξοδος για τον θυμό, τη θλίψη και την αδυναμία τους. Είναι αλήθεια ότι ορισμένοι συμπεριφέρονται τρελά και αυτό δεν βοηθά στην κληρονομιά του Μάικλ και αποτελεί μαστίγωμα που προέρχεται  από την απογοήτευση. Δεν ξέρουν τι άλλο να κάνουν. Βυθίζονται στη θλίψη και βάζουν ως στόχο οτιδήποτε κινείται. Αγωνίζονται ενάντια σε αυτό και στηρίζουν την πλάτη τους στον τοίχο για να σταθούν όρθιοι. Αυτό δεν είναι όμορφο μερικές φορές, αλλά η θλίψη δεν είναι ευχάριστη. Και η άσκοπη απώλεια είναι το χειρότερο είδος. Ξέρουν πως ο Μάικλ δεν έπρεπε να πεθάνει. 

Οι θαυμαστές του Μάικλ Τζάκσον θρηνούν με έναν τρόπο που δεν είναι φυσιολογικός σε μια ατμόσφαιρα που δεν είναι φυσιολογική. Κανονικά ο αποθανών εξυμνείται μ’ έναν ευλαβικό τρόπο και προβάλλεται η προσφορά του στους άλλους και στον κόσμο. Η ζωή του δοξάζεται και τιμάται. Σε φυσιολογικές συνθήκες, υπάρχει μια περάτωση της διαδικασίας. Στην περίπτωση του θανάτου του Μάικλ Τζάσκον δεν υπάρχει ένα τέλος. Δεν είναι μια φυσιολογική διαδικασία θλίψης, διότι η υπερβολική αντίδραση, η παραποίηση των γεγονότων από τα μέσα ενημέρωσης και οι απόψεις αυτών που δεν γνωρίζουν τον Μάικλ χαλάνε τη διαδικασία. ΕΑΝ ο πραγματικός Μάικλ Τζάκσον μπορούσε αύριο να εκτεθεί παγκοσμίως σε κοινή θέα και οι άνθρωποι μπορούσαν να δουν πραγματικά πως έχουν εξαπατηθεί και συρθεί από τη μύτη να πιστέψουν την εκδοχή των κίτρινων φυλλάδων/ταμπλόιντ για τον άνθρωπο Μάικλ, οι θαυμαστές θα μπορούσαν να πάρουν μια βαθιά ανάσα. ΕΑΝ η αληθινή ιστορία αποκαλύπτονταν πραγματικά στην κοινωνία και οι άνθρωποι άρχιζαν να καταλαβαίνουν αυτόν που έχουν πιστέψει ότι αποτελεί αίνιγμα, οι θαυμαστές θα μπορούσαν να έχουν κάποια ελπίδα. ΕΑΝ αποκαλύπτονταν ολόκληρο το θλιβερό μπέρδεμα για το τι συνέβη και ο κόσμος ενημερωνόταν και υπήρχε αναγνώριση της ζημιάς, οι θαυμαστές θα μπορούσαν να ξεκινήσουν να πενθούν φυσιολογικά. Και τελικά θα γιατρεύονταν ο πόνος τους.


Γι ‘αυτό είναι σημαντικό να καταλάβουμε ότι «αυτοί οι τρελοί θαυμαστές του Μάικλ Τζάκσον» μπορεί να ετοιμάζουν κάτι σημαντικό. Ενώ μερικοί είναι εχθρικοί, παραπλανημένοι και εκφράζουν την αγωνία τους με τρόπους που μερικές φορές είναι καταστροφικοί και δεν βοηθούν ούτε είναι όμορφοι, αυτοί στ’ αλήθεια προσπαθούν… Προσπαθούν να σώσουν τον Μάικλ και να σώσουν τους εαυτούς τους από έναν σκληρό κόσμο που μεταχειρίζεται άσχημα πραγματικά, πραγματικά άσχημα, τους μεγαλύτερους θησαυρούς του. Προσπαθούν να σώσουν τον κόσμο από την παραπλάνηση. Προσπαθούν να αναβιώσουν την αλήθεια. Προσπαθούν να οικοδομήσουν μια έντιμη ανθρωπότητα επειδή γκρεμίζουν την ανοχή στις αναλήθειες και οικοδομούν από την αρχή την συμπόνια της ανθρωπότητας. Προσπαθούν να αποτρέψουν τον διαμελισμό άλλου ανθρώπινου πλάσματος για τη διασκέδαση και το κέρδος. Προσπαθούν να διατηρήσουν ζωντανή την κληρονομιά του Μάίκλ – να θεραπεύσουν τον κόσμο και να τον κάνουν ένα καλύτερο μέρος. Κρατάνε έναν καθρέφτη στον κόσμο και λένε: «κοιτάξτε εδώ: κοίταξτε τι συνέβη, κοιτάξτε τι έκαναν σ’ αυτό το ανθρώπινο πλάσμα. Σας αρέσει αυτό που βλέπετε;» Το κάνουν αυτό για χάρη του Μάικλ, επειδή αυτό ακριβώς έκανε κι εκείνος. Και σταυρώθηκε γι ‘αυτό. Προσπαθούν να επαναφέρουν την ανθρωπιά και να φέρουν πίσω τη σωτηρία. Θα πρέπει ίσως να λάβουμε υπόψη τι είναι αυτό για το οποίο πραγματικά πενθούν και, αν μπορέσουμε να ξεπεράσουμε την επικριτική μας στάση, θα έπρεπε να τους ακούσουμε.

(πηγή : http://www.innermichael.com/2010/10/those-crazy-mj-fans-maybe-we-should-listen/)

Συντάκτης: Μελ

This entry was posted in Army of love, θαυμαστές and tagged , , , , , . Bookmark the permalink.

2 απαντήσεις στο Οι θαυμαστές είναι θυμωμένοι

  1. Ο/Η Mania Jackson λέει:

    I’m one of those fans and i’m really proud!!! I miss you MICHAEL.You are my life.I love you❤ :'''(😥😥 i will always spread your messages.THANK YOU,MIKE❤
    It's all for L.O.V.E

  2. Ο/Η anonymous λέει:

    poly wraio.ante na akougontai merikew alh8eies!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s