Πρέπει το Αμερικάνικο Όνειρο να πεθάνει μαζί με τον Μάικλ Τζάκσον;

Το κείμενο που ακολουθεί δημοσιεύτηκε στο ακόλουθο λινκ και το αναδημοσιεύουμε σε μετάφραση της Λένας: http://voiceseducation.org/category/tag/forbes-everett-landis. Η μόνη αλλαγή που κάνουμε σε σχέση με το πρωτότυπο είναι η προσθήκη ενός βίντεο που υποτιτλίσαμε:

Για την ιστορία, προκειμένου να έχουν πιο πλήρη εικόνα οι αναγνώστες μας, ο άνθρωπος που ακούγεται στο βίντεο είναι ο πατέρας ενός παιδιού, που κατηγόρησε τον Μάικλ Τζάκσον με σκοπό να του αποσπάσει χρήματα, κάτι που τελικά πέτυχε. Ο άνθρωπος αυτός αυτοκτόνησε λίγους μήνες μετά το θάνατο του Μάικλ Τζάκσον.

Το αμερικάνικο κοινό πρέπει να απαιτεί μία τίμια δημοσιογραφία

Πρέπει το Αμερικάνικο Όνειρο να πεθάνει μαζί με τον Μάικλ Τζάκσον;

άρθρο του Forbes Landis Everett

Πιστεύετε ότι είναι καλή ιδέα να παραμένουμε σιωπηλοί απέναντι στις επιθέσεις που δέχεται ένας από τους πιο φανερά επιτυχημένους εκπροσώπους του Αμερικάνικου Ονείρου; Δεν βάζουμε ενέχυρο το μέλλον των παιδιών μας στα χέρια των θρασύδειλων ψευτοπαλικαράδων; Δεν είναι καιρός να μιλήσουμε για τη ζημιά που κάνει η καιροσκοπική δημοσιογραφία στον πολιτισμό μας;

Πέρυσι, η είδηση για τον πρόωρο θάνατο του ποπ σουπερσταρ Μάικλ Τζάκσον συγκλόνισε τον κόσμο. Καθώς είμαι θαυμαστής της κλασικής μουσικής και δεν γνωρίζω από ποπ μουσική, ούτε τους αστέρες της, ο θάνατος του Τζάκσον δεν ξύπνησε μέσα μου κανένα συγκεκριμένο συναίσθημα. Απλά προσπέρασα το γεγονός.

Αλλά καθώς οι μέρες περνούσαν και ήμουν παθητικός δέκτης όλο και περισσότερων πληροφοριών σχετικά με τον θάνατο του Τζάκσον, άρχισα να νιώθω όλο και πιο άβολα. Ένας άνθρωπος είχε πεθάνει: Τι ανάγκη υπήρχε τα μέσα ενημέρωσης να επιθυμούν τόσο έντονα να προβάλλουν ταπεινωτικές εικόνες για το πως έμοιαζε στο νεκροκρέβατό του; Αυτό με παρακίνησε να εξετάσω πιο διεξοδικά την υπόθεση. 

Περισσότερο από ένα χρόνο μετά, αν και δεν είμαι στην ουσία θαυμαστής του Μάικλ Τζάκσον, ύστερα από στενή και προσεκτική έρευνα, έφθασα στο σημείο να θαυμάζω τον βαθμό της συνεισφορά του και τα ανθρωπιστικά μηνύματά που υιοθετεί μέσα στα τραγούδια του. Και παρά την μερικές φορές σκεπτικιστική μου άποψη για τους αλλόφρονες σχολιασμούς, που συχνά γίνονται από τους σκληροπυρηνικούς οπαδούς του Τζάκσον, αισθάνομαι την ανάγκη να πω το εξής:
Για να διατηρήσουμε το αμερικανικό όνειρο ζωντανό για τα παιδιά μας, θα πρέπει να σταματήσουμε να καταχρώμαστε τα ταλαντούχα και δημιουργικά μας πνεύματα από ζήλια και παρεξήγηση.

Ο Τζάκσον είχε να αντιμετωπίσει τα μέσα ενημέρωσης που τον καταδίκαζαν ως παράξενο, αλλόκοτο και σχεδόν τον αποκαλούσαν φρικιό μεταφορικά και κυριολεκτικά. Η άποψή μου για το θέμα αυτό είναι ξεκάθαρη: Αν και κατά καιρούς, κατά υποκειμενική άποψη, ο Τζάκσον ίσως να έμοιαζε «διαφορετικός», κατά το ήμισυ αυτή του η εκκεντρικότητα οφείλονταν στο γεγονός ότι γεννήθηκε για να γίνει ένας αναπόφευκτα διαφορετικός από τους άλλους καλλιτέχνης,  εξαιτίας της ευφάνταστης και δημιουργικής του φύσης και κατά το άλλο ήμισυ, διότι αναγκάστηκε να γίνει τόσο αντισυμβατικός ως ένα βαθμό εξαιτίας της πίεσης των ΜΜΕ, την οποία ελάχιστα άτομα έχουν βιώσει. Το να είναι κανείς διαφορετικός από τους υπόλοιπους δεν σημαίνει ότι είναι και επιβλαβής για τους άλλους. Εφόσον δεν παραβιάζει τα ανθρώπινα δικαιώματα των άλλων, ο καθένας έχει το δικαίωμα να είναι ο εαυτός του. Σε μία κοινωνία που δίνει προτεραιότητα στα ανθρώπινα δικαιώματα και στην ελευθερία, δεν βρίσκω καμιά δικαιολογία για επιθέσεις σε βάρος ανθρώπων που θεωρούνται «διαφορετικοί». Αυτού του είδους οι επιθέσεις είναι εξαιρετικά ελεεινές, όταν εμπεριέχουν συνειδητά διάδοση ψεύτικων φημών με σκοπό το οικονομικό όφελος. Μετά την αθώωση του Τζάκσον από τις κατηγορίες για παρενόχληση παιδιού το 2005, διάφοροι δημοσιογράφοι, όπως η Αφροδίτη Τζόουνς, βγήκαν μπροστά για να ομολογήσουν ότι τα περισσότερα ΜΜΕ στο ακροατήριο, που κάλυπταν την δίκη, σκόπιμα έβαλαν την αντικειμενικότητα στην άκρη κάνοντας αποσπασματική αναφορά των πραγματικών γεγονότων που αποκαλύπτονταν στο δικαστήριο και παρουσίαζαν μόνο πληροφορίες που ήταν ενάντια στον Τζάκσον.

Το ανθρώπινο γένος αρκετά συχνά οφείλει την επιστημονική ή καλλιτεχνική του πρόοδο στο «περίεργο» και στο «εκκεντρικό». Ας εξετάσουμε για παράδειγμα την περίπτωση του Γαλιλαίου Γαλιλέι, που κατηγορήθηκε ότι συζητούσε δημοσίως τη θεωρία του Κοπέρνικου, μια έννοια που αντιμετωπίζονταν ως αμάρτημα και καταδικάζονταν εντελώς εκείνη την εποχή. Αργότερα, φυσικά, αυτή η θεωρία κατέληξε να αποτελέσει το αποδεκτό πρότυπο της επιστημονικής κατανόησης του σύμπαντος. Θα μπορούσαμε επίσης να σταθούμε και να εξετάσουμε πόσο μεγάλη προδοσία θεωρούνταν κάποτε η ίδια η ιδέα της δημοκρατίας και πόσο επικίνδυνη ένιωθε η αριστοκρατία ότι είναι. Αργότερα η δημοκρατία έγινε η επικρατούσα πολιτική φιλοσοφία του κόσμου. Μπορούμε επίσης να θυμηθούμε ότι η έννοια της ισότητας μεταξύ γυναικών κι αντρών, μεταξύ διαφόρων εθνικοτήτων ή διαφορετικών θρησκειών, χλευάστηκε, όταν εμφανίστηκε. Επίσης, αν η μητέρα Τερέζα δε σκεφτόταν διαφορετικά από τους άλλους, δε θα ήταν μια μητέρα που έμεινε στο σπίτι αντί να ταξιδεύει στην Ινδία και να ρισκάρει την ζωή της για την ανθρωπότητα;

Διατηρώντας την ιστορία αυτών των εξαιρετικών ιδεών και ανθρώπων στο μυαλό μας, μπορώ σχεδόν να εγγυηθώ ότι εάν κάποιος είχε σκοτώσει όλα τα «φρικιά» ανάμεσα στους αυστραλοπίθηκους πρόγονούς μας πριν 3.5 εκατομμύρια χρόνια, το είδος μας μπορεί να μην είχε καταφέρει να φθάσει στον 21ο αιώνα. Θα μπορούσαμε κάλλιστα να είχαμε παραμείνει ένα πολύ πιο πρωτόγονο είδος, χωρίς τη χρήση της φωτιάς και του τροχού, για να μην αναφερθούμε στην ορχήστρα, στη δημοκρατία ή στους υπολογιστές. Στο κάτω-κάτω, δεν είναι η διαφορετικότητα που επιτρέπει την εξέλιξη;

Με άλλα λόγια, η «παραξενιά» είναι μερικές φορές το αναπόφευκτο αποτέλεσμα μιας εξαιρετικής, γεμάτης δημιουργικής φαντασίας ικανότητας, που δεν βλέπει σύνορα στην αναζήτηση όλων των δημιουργικών δυνατοτήτων. Όσο τα άτομα αυτά δεν μας βλάπτουν, πρέπει να τα αφήσουμε να υπάρχουν. Είναι καθήκον μας να δείχνουμε σεβασμό σε αυτούς που είναι διαφορετικοί, όχι μόνο διότι κάθε ανθρώπινο πλάσμα έχει δικαίωμα στην ελευθερία, αλλά επιπλέον επειδή η διαφορετικότητα είναι η ρίζα της ανθρώπινης επιβίωσης. Η ποικιλομορφία ή «το διαφορετικό» είναι αυτό που λαμβάνει υπόψη νέους τρόπους θεώρησης  των πραγμάτων και μάλιστα επιτρέπει στην καινοτομία και στην πρόοδο να εμφανιστούν. 

Σ’ αυτούς που νομίζουν ότι η φωνή με την οποία μιλούσε ο Τζάκσον ήταν ιδιόρρυθμη, θα έλεγα ότι αυτό δεν έχει καμιά σημασία. Η φωνή της ομιλίας δεν μπορεί να αποσυνδεθεί από την φωνή του τραγουδιού, για την οποία μάλιστα είχε τόσο πολύ επαινεθεί. Θα ήταν επίσης χρήσιμο για εσάς να εξετάσετε αυτή την πληροφορία, προκειμένου να διευρύνετε την αντίληψή σας σε παγκόσμιο επίπεδο: Υπάρχουν χώρες όπου οι άνθρωποι σέβονται αυτούς που μιλάνε απαλά, με ήρεμο και όχι επιθετικό τρόπο. Το αμερικανικό πρότυπο, σύμφωνα με το οποίο η δυνατή φωνή φαίνεται να είναι απαραίτητη στην κατηγορηματικότητα, δεν είναι το μοναδικό πρότυπο στον κόσμο.   

Σε αυτούς που κατακρίνουν τον «Βασιλιά της Ποπ» για την αγορά της Νέβερλαντ, θέτω το εξής ερώτημα: Θα είχατε επιβιώσει χωρίς την αγορά μιας αστικής κατοικίας του μεγέθους της Νέβερλαντ, εάν στην πραγματικότητα δεν είχατε ποτέ την δυνατότητα να εξερευνήσετε ένα μέρος μόνοι σας, χωρίς να συρρέουν τα ΜΜΕ και το αλλόφρων πλήθος που σας ακολουθούν κάθε φορά που κάνετε ένα βήμα έξω από την πόρτα σας; Μια τεράστια κατοικία με έναν πελώριο κήπο ίσως να ήταν ο μόνος δυνατός τρόπος για αυτόν τον παγκόσμιας εμβέλειας σούπερ σταρ να χαλαρώσει και να χαρεί λίγο φρέσκο αέρα, χωρίς την διαρκή αυθαίρετη εισβολή του κοινού. Σε διάφορες συνομιλίες του, όπως σε αυτή με την φημισμένη ακτιβίστρια Δρ Jane Goodall, που αγωνίζεται για την καλή διαβίωση των ζώων, μίλησε για την αγάπη και το ενδιαφέρον του για τα ζώα και τη φύση, από τα οποία απλά απολάμβανε να περιβάλλεται στο προσωπικό του ησυχαστήριο.

Στο κάτω-κάτω, ο Τζάκσον κέρδισε τα χρήματά του με απίστευτα σκληρή δουλειά και με άψογο επαγγελματικό ήθος. Υπό το φως του ρεκόρ Γκίνες που του είχε απονεμηθεί, για τους όχι λιγότερους από 39 φιλανθρωπικούς σκοπούς, που στήριζε, θα ήταν πολύ υποκριτικό να τον κατακρίνουμε για τις συνήθειες των εξόδων του. Είναι αξιοσημείωτο ότι ο Τζάκσον συχνά δώριζε τα έσοδα από τις συναυλίες του σε φιλανθρωπικούς σκοπούς και σε όλη την καριέρα του προσέφερε πάνω από 300 εκατομμύρια δολάρια σε φιλανθρωπικές προσπάθειες.

Χειρόγραφοι στίχοι του Μάικλ Τζσάκσον από το ακυκλοφόρητο τραγούδι "Innocent Man" - «Αθώος Άντρας»)

Αφού αποδείξαμε ότι δεν υπάρχει εν γένει τίποτα κακό στο να ζει κάποιος μη συμβατικά, το ερώτημα στρέφεται στο εάν ο Τζάκσον έβλαψε ποτέ κάποιον ή όχι με την συμπεριφορά του. Εδώ θα συζητήσουμε τις κατηγορίες αναφορικά με το παιδί που διατυπώθηκαν σε βάρος του.

Συζητώντας τις δύο περιπτώσεις των κατηγοριών που αντιμετώπισε ο Τζάκσον, θα ήθελα να εστιάσω την προσοχή μου κυρίως στην υπόθεση του 1993, λόγω του ότι το θέμα των πιο πρόσφατων κατηγοριών του 2003-2005 έκλεισε με τον Τζάκσον να λαμβάνει μία πλήρη νομική αθώωση απ’ όλες τις κατηγορίες. Η εξαιρετικά μικρή αξιοπιστία της μητέρας του κατηγόρου έπαιξε καθοριστικό παράγοντα στην απαλλαγή του από τις κατηγορίες. Με άλλα λόγια, ο Τζάκσον αποδείχθηκε αθώος, επομένως πιστεύω ότι πρέπει να παραβλέψουμε αυτή την περίπτωση.


Λαμβάνοντας υπόψη ότι η νομοθεσία των περισσότερων κρατών των ΗΠΑ καθορίζει το δικαίωμα κάποιου να μηνύσει τον οποιοδήποτε, χωρίς ο τελευταίος να έχει διαπράξει κάτι αξιόποινο,
μόνο και μόνο ως αντίποινα σε μήνυσή του, το να μηνυθεί κάποιος είναι σχετικά εύκολο. Με αυτόν τον τρόπο, η εκβιαστική απόσπαση χρημάτων από δημοφιλή και πλούσια πρόσωπα είναι ένα όλο και πιο ελκυστικό τέχνασμα γι’ αυτούς που αναζητούν εύκολα δολάρια. Καμιά φορά ίσως το γρήγορο και εύκολο χρήμα ν’ αποτελεί το προσωπικό τίμημα κάποιου όταν δεν τον εμπιστεύεται η κοινότητα στην οποία ζει. Αλλά με τις πόλεις ολοένα να μεγαλώνουν και να γίνονται όλο και πιο απρόσωπες, η τοπική φήμη ενός ατόμου αποκτά σταδιακά όλο και πιο μικρή σημασία, με αποτέλεσμα να δίνεται περισσότερος χώρος στην κλεψιά. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, για μερικά άτομα που έχουν ροπή στις βρωμοδουλειές ο κίνδυνος να αποκαλυφτεί ότι είναι εκβιαστές, θα μπορούσε να μοιάζει μικρότερης σημασίας σε σύγκριση με το εν δυνάμει τεράστιο οικονομικό όφελος από μια απάτη. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα ένας εκατομμυριούχος, ειδικά κάποιος του οποίου η επαγγελματική αξία μεγεθύνεται πάρα πολύ από την δημοτικότητα, να είναι περισσότερο ευάλωτος από ποτέ. Σύμφωνα με το Εθνικό Κέντρο Παιδικής Κακοποίησης και Παραμέλησης, το 1998, το 71% των αναφορών κακοποίησης αποδείχτηκαν ψευδείς ή αβάσιμες. Το ποσοστό των ψευδών καταγγελιών αυξάνεται ακόμη περισσότερο και φθάνει πάνω από 90% όταν εμπλέκεται η μάχη για την επιμέλεια και τα χρήματα (όπως ήταν η περίπτωση των μηνυτών γονιών στις κατηγορίες του 1993 εναντίον του Τζάκσον, ο οποίος ήταν φίλος την μητέρας του παιδιού). Στην περίπτωση του 1993 οι κατηγορίες ποτέ δεν έφθασαν στο δικαστήριο, αλλά διευθετήθηκαν με εξωδικαστικό διακανονισμό. (σημείωση του μεταφραστή: ο Τζάκσον το 1993 ήθελε η αστική αγωγή που κατατέθηκε σε βάρος του από την οικογένεια Τσάντλερ, να επιλυθεί  δικαστικά αλλά, δεδομένου ότι οι κατηγορίες τον βρήκαν εν μέσω περιοδείας κι ο ίδιος δεσμευόταν από την δισκογραφική του εταιρεία του, η οποία τον πίεζε να μην ακυρωθεί η dangerous tour και κατόπιν υπόδειξης των νομικών/οικονομικών συμβούλων της εταιρείας, αναγκάστηκε απρόθυμα να καταφύγει σε εξωδικαστικό διακανονισμό, καταβάλλοντας το χρηματικό ποσό των 15,331,250 δολαρίων. Σημειωτέον το ανωτέρω χρηματικό ποσό δεν καταβλήθηκε από τον Μάικλ αλλά από την ασφαλιστική του εταιρεία.)

Από τα έγγραφα του φακέλου προκύπτει ότι ο πατέρας του κατηγόρου, που αντιμετώπιζε οικονομικά προβλήματα, είχε προηγουμένως προσεγγίσει του εκπροσώπους του Τζάκσον με ένα οικονομικό αίτημα πολύ πριν τον μηνύσει για δήθεν σεξουαλική παρενόχληση, γεγονός που αποδεικνύει ότι θα απέφευγε να υποβάλει μήνυση με αντάλλαγμα χρήματα. Θα έκανε ποτέ τέτοια συμφωνία ένας γονιός που πραγματικά φροντίζει για την υγεία των παιδιών του;

Ως αποδεικτικό στοιχείο της άποψής μου, παραθέτω την καταγεγραμμένη τηλεφωνική συνομιλία, στην οποία ο πατέρας του κατηγόρου ακούγεται να λέει ότι τα πάντα πηγαίνουν «σύμφωνα μ’ ένα συγκεκριμένο σχέδιο», ότι «θα τα αρπάξει χοντρά» και ότι ο Τζάκσον θα καταστραφεί για πάντα, αν ο ίδιος δεν έπαιρνε αυτό που ήθελε.  Στην ίδια συνομιλία, όταν ρωτήθηκε πως θα επηρέαζε τον γιο του, ο πατέρας απάντησε ότι «αυτό είναι άσχετο με μένα…» Αυτά τα λόγια μοιάζουν περισσότερο με λόγια ενός άπληστου κερδοσκόπου παρά με λόγια ενός πατέρα που ενδιαφέρεται για την απονομή δικαιοσύνης στο γιο του.

Η Geraldine Hughes, η οποία είχε εργαστεί στο γραφείο της δικηγορικής ομάδας που είχε διώξει δικαστικά τον Τζάκσον το 1993, αποκαλύπτει τι πραγματικά συνέβη στο παρασκήνιο, με όλες τις λεπτομέρειες, που τα ΜΜΕ απέτυχαν να παραδεχτούν και να αναφέρουν, σχετικά με το πώς ο πατέρας του αγοριού από πολύ νωρίς πήγε στον Τζάκσον και του ζήτησε 20 εκατομμύρια δολάρια στα πλαίσια συμφωνίας για μία ταινία, αλλιώς θα ήγειρε σε βάρος του αγωγή αποζημίωσης για σεξουαλική παρενόχληση. Όταν ο Τζάκσον αρνήθηκε, ο πατέρας του αγοριού δεν πήγε στην αστυνομία, αλλά σ’ ένα δικηγόρο που ασχολείται με αστικές υποθέσεις και μετά από λίγο καιρό διέρρευσαν στα ΜΜΕ οι ισχυρισμοί περί σεξουαλικής κακοποίησης. Ήταν μόνο αφότου η ιστορία ξέσπασε ως είδηση και δόθηκε μεγάλη διάσταση από τα δελτία ειδήσεων, που οι δικηγόροι του Τζάκσον τον συμβούλεψαν επίμονα να διευθετήσει εξωδικαστικά την αστική αγωγή και το χρηματικό ποσό του διακανονισμού καταβλήθηκε από τον ασφαλιστικό φορέα του τραγουδιστή. Οι ανησυχίες που συντέλεσαν στην συμβουλή του διακανονισμού ήταν η παραβίαση σύμφωνα με την 5η Τροπολογία του δικαιώματος του Τζάκσον, να μην χρησιμοποιηθεί η αστική υπόθεση ως αποδεικτικό στοιχείο σε βάρος του στα πλαίσια μιας ποινικής υπόθεσης, η αμείλικτη ζημιά που θα έκανε στην φήμη και στην καριέρα του η μονόπλευρη παρουσίαση των κατηγοριών από τα ΜΜΕ, η ραγδαία επιδείνωση της υγείας του εξαιτίας της ψυχολογικής πίεσης βίωνε κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου και η πιθανή προκατάληψη εκ μέρους των ενόρκων. Να σημειωθεί επίσης ότι τα στατιστικά στοιχεία δείχνουν πως γύρω στο 95% των αστικών αγωγών διευθετούνται εξωδικαστικά και ο σχετικός αστικός διακανονισμός δεν μπορεί να ερμηνευτεί ως παραδοχή της ενοχής.

 

Μετά τον διακανονισμό της αστικής αγωγής, ο Τζάκσον ήταν έτοιμος να αγωνιστεί στο ποινικό δικαστήριο. Σε κάθε περίπτωση μια ποινική υπόθεση δεν μπορεί να διευθετηθεί εξωδικαστικά. Εντούτοις, αφού πληρώθηκε το ποσό του διακανονισμού, δεν υποβλήθηκε ποτέ μήνυση από τον πατέρα του αγοριού για ποινικά αδικήματα και το 13χρονο αγόρι μεσούντων των κατηγοριών αρνήθηκε να καταθέσει σε ποινική δίκη.

 

Θα πρέπει επίσης να δοθεί έμφαση στο γεγονός ότι ο Τζάκσον δεν παραπέμφθηκε ποτέ σε δίκη, ακόμη και ύστερα από μια εντατική έρευνα διάρκειας 13 μηνών που συμπεριλάμβανε συνεντεύξεις με πάνω από 400 μάρτυρες εντός ή εκτός χώρας, εκτεταμένες έρευνες στους χώρους της κατοικίας του, μέχρι και μία 25λεπτη πλήρη εξέταση του σώματός του. Δύο ανώτερά δικαστήρια αρνήθηκαν να παραπέμψουν σε δίκη τον τραγουδιστή λόγω έλλειψης αποδεικτικών στοιχείων και μέσα στα έξι χρόνια πριν την παραγραφή των αδικημάτων, δεν ασκήθηκε ποτέ δίωξη σε βάρος του για ποινικά αδικήματα.

 

Επίσης το FBI που διεξήγαγε έρευνα για τον τραγουδιστή  κατά τη διάρκεια των κατηγοριών το 1993 και το 2003, δεν βρήκε αποδεικτικά στοιχεία σε βάρος του, όπως αποκαλύφθηκε, όταν ο φάκελος του FBI για τον Τζάκσον δόθηκε στην δημοσιότητα μετά τον θάνατό του.

 

 Αφού εξετάσαμε τον λανθασμένο χαρακτηρισμό για το τι θα μπορούσαν οι άνθρωποι να απορρίψουν ως «περίεργο» και αφού ξεδιαλύναμε την αναλήθεια των κατηγοριών που έγιναν σε βάρος του Τζάκσον, κατηγορίες που κατά τη γνώμη μου μοιάζουν ύποπτα εκβιαστικές, όπως τονίστηκε παραπάνω, θα ήθελα τώρα να εξετάσουμε από ηθική άποψη την συμπεριφορά του Τζάκσον σε σχέση με το ότι η προσωπικότητά του παρουσιάστηκε ως καρικατούρα.

 

Όσον αφορά την ηθική ακεραιότητα, οι πράξεις και ο τρόπος ζωής του Τζάκσον, πέρα από τις κατασκευασμένες ιστορίες των μέσων μαζικής ενημέρωσης, παρέμεναν αθώες και στα πλαίσια της νομιμότητας. Στην πραγματικότητα, η ευπρέπεια του τον έκανε να φαίνεται σχεδόν παλιομοδίτικος, ακόμα και όταν ήταν νέος, σε σύγκριση με την παράδοση πολλών καλλιτεχνών στο σεξ, το αλκοόλ και τα ναρκωτικά. Οι συνεντεύξεις  του Τζάκσον δείχνουν ότι ένιωθε πως είναι εντελώς ανάρμοστο το να συζητήσει δημόσια για την σεξουαλική του ζωή. Αυτό μου φαίνεται ότι αποτελεί  ένα παράδειγμα της αξιοπρέπειας και της σεμνότητάς του. Εντούτοις, αυτή η ίδια επιφύλαξη μπορεί με ειρωνικό τρόπο να τροφοδότησε αβάσιμες εικασίες σχετικά με τον σεξουαλικό προσανατολισμό του Τζάκσον. Θέλω να ρωτήσω το εξής: το να αμφισβητείται δημόσια η σεξουαλική ζωή ενός ατόμου δεν είναι περισσότερο ανάρμοστο από την επιλογή του ατόμου να σωπάσει λόγω της επιθυμίας του να διαφυλάξει την ιδιωτική του ζωή; Το γεγονός ότι ο Τζάκσον δεν είχε εμπλακεί σε μια πληθώρα ερωτικών σκανδάλων με γυναίκες, γεγονός που θα έπρεπε κανονικά να προκαλεί τον σεβασμό μας, φαίνεται πως με άδικο τρόπο έχει αποτελέσει δικαιολογία για τα μέσα ενημέρωσης, για να λένε ότι ο Τζάκσον έχει παθολογικό πρόβλημα. Είναι περισσότερο κι από γελοίο το να θεωρούμε την έλλειψη λαγνείας και σκανδάλου από μόνη της σκανδαλώδη και ύποπτη.

Άνθρωποι που γνώριζαν τον καλλιτέχνη έχουν παρατηρήσει ότι ήταν σπάνιο πράγμα για τον Τζάκσον να βρίζει, ειδικά όταν ήταν πιο νέος. Μόνο αφότου είχε υποστεί πολυάριθμες εκστρατείες μίσους βασισμένες σε αναλήθειες, άρχισε να εισάγει στα τραγούδια του ένα πολύ μικρό αριθμό βωμολοχιών ως απάντηση στον κόσμο που τον είχε προδώσει τόσο βαθιά. Ακόμη και τότε, η χρήση των βωμολοχιών απείχε από βιτριολικές επιθέσεις, αλλά έμοιαζε περισσότερο με καλλιτεχνική έκφραση μιας βαθιάς αγωνίας σε τραγούδια τα οποία περιέγραφαν την απογοήτευσή του για την υπάρχουσα κατάσταση. Παραδείγματος χάρη σε τραγούδια όπως το «scream-κραυγάζω» ή «tabloid junkie-πρεζόνι των κίτρινων φυλλάδων», που είναι από το άλμπουμ του με τίτλο «ΗΙSTΟRY-ΙΣΤΟΡΙΑ», μερικοί στίχοι λένε τα εξής:

 «Είναι συκοφαντικά τα λόγια που χρησιμοποιείτε…..

Δολοφονήστε και ακρωτηριάστε τα ΜΜΕ

όπως τα ΜΜΕ που καταδιώκουν υστερικά…

 Λέτε πως δεν είναι αμάρτημα, όμως με την πένα σας βασανίζετε τους ανθρώπους. Τότε γιατί συνεχίζουμε να κοροϊδεύουμε τους εαυτούς μας;

Επειδή απλά το διαβάσατε σ’ ένα περιοδικό ή το είδατε στην οθόνη της τηλεόρασης, δεν το κάνει και πραγματικό…»

Επιπλέον ο Τζάκσον αντιμετώπισε πολλές κατηγορίες σχετικά με την εμφάνισή του και την αλλαγή του χρώματος του δέρματός του. Αλλά, ως προς αυτό το θέμα, τι θα μπορούσαν να πουν για τον εαυτό τους αυτοί που περιεργάζονταν εξονυχιστικά το πως έμοιαζε; Τι σημαίνει αυτό για την δική τους μεροληψία και τις δικές τους προκαταλήψεις; Και τι σημαίνει για τους ανθρώπους που ισχυρίζονταν ότι γνωρίζουν λεπτομέρειες για κάθε χειρουργική επέμβαση στην οποία υποτίθεται ότι είχε υποβληθεί ο Τζάκσον, αποκαλώντας τον φρικιό, χωρίς καν να τον έχουν δει αυτοπροσώπως; Η γι’ αυτούς που αρνούνται να παραδεχτούν ότι έπασχε από λεύκη, ασθένεια που καταστρέφει την χρωστική ουσία του δέρματος.
 

Μετά τις κατηγορίες του 2003, τα μέσα ενημέρωσης παρουσίαζαν επανειλημμένως εικόνες του Τζάκσον, στις οποίες έμοιαζε εξαντλημένος, όχι από ενδιαφέρον για την υγεία του, αλλά απ’ ό,τι φαίνεται απλά και μόνο για να τον χλευάσουν. Τώρα, που ο Τζάκσον ίσως άρχισε να φαίνεται μάλλον αποστεωμένος κατά την διάρκεια της δίκης, το να εκλαμβάνουμε την κουρασμένη φυσική κατάσταση κάποιου ως άμεση απόδειξη μιας εσωτερικής ανωμαλίας, δεν αποκαλύπτει μόνο την δική μας επιπολαιότητα? Ίσως, απλά ίσως ο οποιοσδήποτε να έμοιαζε εξίσου κουρασμένος, εάν είχε υποστεί την αγωνία του να πολεμάει ανηλεώς κακοήθεις και ψεύτικες κατηγορίες, τη στιγμή μάλιστα που έχει ήδη καταδικαστεί από το δικαστήριο της κοινής γνώμης πριν ακόμη αποδειχθεί ένοχος από το νομικό σύστημα. Κι αυτό συμβαίνει παρόλο που, σύμφωνα με την νομοθεσία της χώρας, παρέχεται σε κάποιον το τεκμήριο της αθωότητας, μέχρι να αποδειχθεί πραγματικά ένοχος.

Σχετικά με το θέμα της ηθικής: Τι είναι πιο αξιοθαύμαστο; Το να δίνεις στους ανθρώπους ελπίδα επισκεπτόμενος τακτικά και κάνοντας δωρεές σε νοσοκομεία και ορφανοτροφεία ή το να λες σκανδαλώδεις ιστορίες βασισμένες σε εικασίες και ψέματα; Τι είναι πιο ποταπό, το να είναι κάποιος απόλυτα αφοσιωμένος στην καλλιτεχνική τελειότητα ή παρακινημένος από ζήλεια και πλεονεξία, να προσπαθεί να καταστρέψει έναν καλλιτέχνη; Ο κίτρινος τύπος, φυσικά, ακολουθεί αυτή την στρατηγική για τις περισσότερες διασημότητες και τα δημόσια πρόσωπα. Θα μπορούσε κάποιος να ισχυριστεί ότι ο Μάικλ Τζάκσον έμαθε να χρησιμοποιεί τον τύπο με τον ίδιο κυνικό τρόπο που ο τύπος χρησιμοποιούσε εκείνον και ότι κάποια στιγμή, ειδικά τον πρώτο καιρό, ο Τζάκσον πίστεψε πως «κάθε δημοσιότητα είναι καλή. Θα μπορούσε κάποιος να φθάσει στο σημείο να πει ότι ο Τζάκσον σκόπιμα επιδείκνυε τις εκκεντρικότητές του, για να προκαλέσει τον τύπο ή εναλλακτικά για να πουλήσει άλμπουμ. Στο κάτω-κάτω είχε όντως μία άριστη αίσθηση του δραματικού στοιχείου. Ίσως ναι, αλλά αυτό είναι αλήθεια μόνο ως ένα βαθμό: Θα μπορούσε να είναι η περίπτωση όπου όντας ο ίδιος πρώτο θέμα στα μέσα ενημέρωσης διεθνώς , δεν μπορούσε να ξεφύγει από τον κίτρινο τύπο όπου κι αν πήγαινε κι έτσι προσπάθησε να φτιάξει από τα λεμόνια λεμονάδα (δηλαδή ν’ αξιοποιήσει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο αυτή την κατάσταση.) Εδώ το θέμα μου είναι πως με τον τρόπο που τα μέσα ενημέρωσης χειρίζονται τον Τζάκσον, κατέληξαν τελικά να τον καταβροχθίσουν. Και τι σημαίνει αυτό για τους κανόνες και την ηθική της κοινωνίας. 

Σε αυτό το θέμα, οι κριτικοί κατηγόρησαν τον Τζάκσον ότι δεν πολέμησε αρκετά σθεναρά τις ψεύτικες πληροφορίες. Μελετώντας αυτή την κατηγορία, υποπτεύομαι ότι έχοντας κακοποιηθεί από την παρεμβατικότητα των ΜΜΕ από τις πρώτες μέρες που βρέθηκε στα φώτα της δημοσιότητας, ο Τζάκσον θα πρέπει να έφθασε στο σημείο να αισθάνεται ευάλωτος και θύμα.

Ανέφερε ότι ένιωθε άβολα να δίνει συνεντεύξεις τύπου, επειδή όπως ο ίδιος είπε, πολύ συχνά τα λόγια του μεταφέρονταν έξω από τα συμφραζόμενα ακόμη και διαστρεβλωμένα. Όπως ο ίδιος καρτερικά εκμυστηρεύτηκε σε συνεργάτη του, ο Τύπος δεν θα έκανε πρωτοσέλιδο καλές ειδήσεις, διότι στον Τύπο τα καλά νέα δεν πουλάνε. Ανεξάρτητα από το τι έκανε ή τι κατάφερνε, η έμφαση δινότανε μάλλον πάντοτε στο να παρουσιάσουν με διάθεση δημοσιογραφικού κιτρινισμού ακόμη και το πιο ασήμαντο γεγονός, φέρνοντάς τον αντιμέτωπο με μία εξίσωση, βάσει της οποίας, η επίσκεψη σε μία μονάδα εγκαυμάτων νοσοκομείου, στο οποίο είχε κάνει δωρεές και στο οποίο τυχαία επιθεωρούσε τον εξοπλισμό, μεταφράζονταν σε αλλόκοτους τίτλους ειδήσεων του στυλ «Ο Wacko Jacko (=ο τρελο Τζάκσον) περιέργως κοιμάται σε  θάλαμο οξυγόνου.» Ρεαλιστικά μιλώντας, αν ο Τζάκσον επιχειρούσε να καταπολεμήσει κάθε φήμη που έλεγαν ή τύπωναν για εκείνον, δεν θα του είχε μείνει ούτε ο χρόνος, ούτε οι πόροι για να κάνει ο,τιδήποτε άλλο. Αντ’ αυτού δήλωσε ότι χρειάζεται να «τρέχει την κούρσα της αντοχής» για να αντέξει όλες τις άδικες επιθέσεις εναντίον του ονόματός του καθ’ όλη τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του. Τέλος, πρέπει να αναρωτηθούμε τι είναι περισσότερο ενσυνείδητο και αληθινό, το να κολλάει κάποιος σε ένα άτομο την ταμπέλα του φρικιού, χωρίς να το έχει καν συναντήσει προσωπικά και χωρίς να διαθέτει κάποιο αποδεικτικό στοιχείο απ’ το οποίο να προκύπτει ότι αυτό το άτομο διέπραξε κάποιο αδίκημα; Ή το να αντιμετωπίζει κάποιος με ψυχικό σθένος την εχθρότητα και απλά να εκφράζει ποιος πραγματικά είναι με το να αφήνει την δουλειά του να μιλήσει από μόνη της;

 Κάποιοι θα μπορούσαν να ισχυριστούν ότι οι επιθέσεις, που ο Τζάκσον έπρεπε να υποστεί από τα ΜΜΕ και τους καταναλωτές, μπορούν να δικαιολογηθούν ως ένα φυσιολογικό τίμημα που έπρεπε να πληρώσει για τη φήμη και την περιουσία του. ΟΧΙ, λέω εγώ. Αυτό είναι ένα πολύ ακριβό τίμημα για να χρεωθεί σ’ ένα ανθρώπινο πλάσμα. Εκείνοι που γνώριζαν τον Τζάκσον, είπαν ότι η δίκη του 2005 και η δημοσιογραφική της κάλυψη είχαν μια πολύ εξουθενωτική επίδραση πάνω του. Οι εν λόγω επιθέσεις, από ένα σημείο και μετά, είχαν υπερβεί όλα τα δικαιολογημένα όρια. Το να ζει κανείς κάτω από μια τόσο σκληρή εξονυχιστική έρευνα, τι είδους ψυχολογική και συναισθηματική ζημιά θα μπορούσε να καταφέρει ως πλήγμα στον αποδέκτη; Επιτρέψτε μου να σημειώσω ότι δεν πληρωνόταν για να υπομένει τον πόνο, αλλά για τις ακούραστες προσπάθειες και για την αφοσίωση στην τέχνη του.

Τα αμερικάνικα μέσα ενημέρωσης έπεσαν σε δυσμένεια παρουσιάζοντας στον κόσμο την σχολική κακομεταχείριση μιας ταλαντούχας και δημιουργικής ψυχής με σπουδαία φιλανθρωπικά επιτεύγματα. Τώρα ας σκεφτούμε πώς αυτή η δημόσια κακομεταχείριση μιας θρυλικής φιγούρας θα μπορούσε να παρουσιαστεί στην νεολαία, πώς θα μπορούσε να διαδραματιστεί στο μυαλό των νέων και να επηρεάσει το ηθικό τους…Θα μπορούσε αυτού του είδους η δημόσια κακομεταχείριση να μην αποθαρρύνει τους σημερινούς νέους από το να αναζητήσουν την δική τους δημιουργικότητα, την δική τους εσωτερική ποικιλομορφία από φόβο ότι ίσως κι οι ίδιοι να διατρέξουν τον κίνδυνο μιας τέτοιας κακομεταχείρισης; 
Η δημοσιογραφική κάλυψη της ζωής του Μάικλ Τζάκσον θέτει ανάμεσα στα άλλα και τα ακόλουθα ερωτήματα στην Αμερική: Άραγε η εκπλήρωση του Αμερικανικού Ονείρου αναγκάζει το ίδιο το άτομο να υποστεί την ατελείωτη αυθαίρετη εισβολή των ΜΜΕ, το αναγκάζει να λέει ψέματα για τον εαυτό του ώστε να πουλήσουν φύλλα οι εφημερίδες και μια αναπόδεικτη κατηγορία είναι αρκετή για να αναιρέσει επιτεύγματα χρόνων και όλη την σκληρή δουλειά και τις πρωτοβουλίες που θα μπορούσαν κατ’ ανάγκη ν’ αποτελέσουν μέρος της εξέλιξης των γεγονότων; Θέλετε τα παιδιά σας να ζήσουν σ’ έναν κόσμο όπου το κυνήγι του Αμερικανικού Ονείρου ενέχει και τον κίνδυνο του εφιάλτη της δυσπιστίας και της κακοποίησης;

Αναφέρομαι και πάλι στους δημοσιογράφους που πρόσφατα παραδέχτηκαν τον σκόπιμα διαστρεβλωμένο και προκατειλημμένο τρόπο με τον οποίο κάλυπταν τις υποθέσεις του Μάικλ Τζάκσον σχετικά με την σεξουαλική παρενόχληση παιδιού. Εάν θυμηθούμε για ένα λεπτό τον τεράστιο αριθμό δημοσιογράφων που περικύκλωναν το δικαστικό μέγαρο στην κομητεία της Σάντα Μπάρμπαρα, μπορεί κάποιος να εικάσει ότι η μια χούφτα δημοσιογράφοι που βγήκαν και ομολόγησαν την απογοήτευσή τους, αποτελούν μόνο ένα πολύ μικρό μέρος αυτών που ενεπλάκησαν. Υποψιάζομαι ότι υπήρχαν εκατοντάδες ακόμη που παρέμειναν σιωπηλοί και εν γνώσει τους έκρυψαν την αλήθεια για να πουλήσουν φύλλα και ν’ αυξήσουν τη θεαματικότητα των τηλεοπτικών δικτύων.

Επίσης υποθέτω ότι υπάρχει πλήθος ανθρώπων, οι οποίοι, έχοντας λάβει μονόπλευρη ενημέρωση, κάποτε πίστεψαν ότι ο μεγαλύτερος από τη ζωή Μάικλ Τζάκσον δεν ήταν καλύτερος από έναν τερατώδη εγκληματία, αλλά μετά τον θάνατό του, ένιωσαν επιτακτικά την ανάγκη να διερευνήσουν οι ίδιοι τα γεγονότα και έφθασαν τώρα στο σημείο να τον βλέπουν απλά σαν έναν από εμάς, ως ένα βασανισμένο ανθρώπινο πλάσμα κι ένα τρυφερό γονιό, που επίσης τύχαινε να είναι και ένας μοναδικά ταλαντούχος καλλιτέχνης και αφοσιωμένος φιλάνθρωπος, που για πολλούς ανθρώπους παρέμεινε ως ένας παγκόσμιος πρεσβευτής. Ίσως τώρα αυτοί οι καλύτερα ενημερωμένοι πολίτες να έχουν φθάσει στο σημείο να αμφιβάλλουν για την ειλικρίνεια των ίδιων των ΜΜΕ, όχι μόνο όταν πρόκειται για τον Μάικλ Τζάκσον αλλά γενικά.

Σκέφτομαι ότι υπάρχει μία διάχυτη αίσθηση πως είναι πιο ασφαλές να μην λέει κανείς τίποτα όταν πρόκειται για τον Μάικλ Τζάκσον από φόβο να μην στιγματιστεί αμέσως. Ωστόσο θα πρέπει να στρέψουμε την προσοχή μας στις συνέπειες μιας τέτοιας σιωπηλής συμπεριφοράς. Τι σημαίνει η σιωπή μας απέναντι στις επιθέσεις που δέχεται ένας από τους πιο φανερά επιτυχημένους εκπροσώπους του Αμερικανικού Ονείρου; Τι σημαίνει υπό το φως της διακήρυξης με βάση το Αμερικάνικο Σύνταγμα του αναφαίρετου δικαιώματος της ζωής, της ελευθερίας και της αναζήτησης της ευτυχίας; Όταν λειτουργούμε εκ του ασφαλούς, βάζουμε ενέχυρο το μέλλον των παιδιών μας στα χέρια των θρασύδειλων ψευτοπαλικαράδων. Είναι καιρός να μιλήσουμε για την ζημία που κάνει η καιροσκοπική δημοσιογραφία στον πολιτισμό μας. Όπως είχε γράψει κάποτε ο Edmund Burke «το μόνο που χρειάζεται για να θριαμβεύσει το κακό είναι οι καλοί άνθρωποι να μην κάνουν τίποτα».

This entry was posted in Δικαίωση, ΜΜΕ, μετά θάνατον and tagged , , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

2 απαντήσεις στο Πρέπει το Αμερικάνικο Όνειρο να πεθάνει μαζί με τον Μάικλ Τζάκσον;

  1. Ο/Η nikos λέει:

    kai ti mas niazei to amerikaniko oneiro ki o jackson; polemo exoyme to katalabate;;;;

  2. Ο/Η MJacksonTruth λέει:

    Αυτό λέει κι ο Τζάκσον. Εσύ το κατάλαβες; Σε παρακαλώ, δες και τα άλλα άρθρα, δες τι έχει κάνει και μετά ξανααπάντησέ μας. Α και περίμενε ως την Κυριακή που ετοιμάζεται άρθρο για τις φιλανθρωπίες του. Σου κάνω ανοιχτή πρόσκληση.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s