Μάικλ Τζάκσον – MJacksonTruth, σκέψεις

Και… πέρασαν περίπου 6 μήνες χωρίς να γίνει νέα ανάρτηση και νιώθω την ανάγκη να πω κάτι για τους πιστούς φίλους του ιστολόγιου.

Ο Μάικλ Τζάκσον δεν ξεχνιέται ποτέ. Νομίζω πως μάλλον έχουν ειπωθεί τα πιο σημαντικά και αυτό, σε συνδυασμό με τις συνθήκες της υποδούλωσης της χώρας μας, μάλλον κάνει τη συγγραφή πιο δύσκολη. Όμως δεν τέλειωσαν όλα. Και κυρίως η αγάπη. Υπάρχουν άρθρα στα σκαριά’ να δούμε πότε θα τα δούμε. Αλλά θα τα δούμε. Εκτός βέβαια κι αν δεν έχουμε πια πρόσβαση στο διαδίκτυο…

Στα δικά μας. Η ανάρτηση ξεκινά με ένα βίντεο. Δε θέλω να σχολιάσω τίποτα πάνω σ’αυτό. Ούτε γνωρίζω τα άτομα που έκαναν τον υποτιτλισμό ούτε τάσσομαι στον ίδιο σκοπό που έχουν. Κρατώ μόνο το βίντεο και τα λόγια του Τζάκσον.

Κατά τα άλλα, το ιστολόγιο κλείνει 2 χρόνια ζωής και άλλη μια φορά τα στατιστικά εξηγούν έμμεσα το γιατί αυτός ο άνθρωπος είναι τόσο παρεξηγημένος. Δε φταίει αυτός. Πέρα από τον πόλεμο εναντίον του, φταίει και το ότι ο κόσμος έχει χειραγωγηθεί με τέτοιο τρόπο ώστε να τον ελκύει το κακό. Δεν μπορώ να εξηγήσω διαφορετικά το ότι το άρθρο για το θάνατό του έχει πιο πολλές προβολές από το δικό μου αγαπημένο άρθρο το «Ο αθώος, παιδικός κι αστείος Μάικλ Τζάκσον» ή από το φιλανθρωπικό του έργο. Ή γιατί στις μηχανές αναζήτησης ψάχνουν να βρουν για έναν νεκρό και μάλιστα τον μεγαλύτερο καλλιτέχνη όλων των εποχών αν είχε καρκίνο ή για τα αισχρά ψέμματα περί παιδεραστίας. Τραβάει το κακό, τραβάει.

Βέβαια ευτυχώς, όπως θα δείτε, η αναζήτηση έχει πολλά θετικά, καθώς στις πρώτες θέσεις των λέξεων-κλειδί που οδήγησαν τους αναγνώστες στο ιστολόγιο είναι το όνομά του. Μάλιστα έχουμε καλά νέα και για το ιστολόγιο, αφού το όνομά του κατέχει τη δεύτερη θέση, δηλαδή το ιστολόγιο έχει εδραιωθεί στη μνήμη κάποιων ως πηγή πληροφοριών για τον Μάικλ Τζάκσον. Μάλιστα αυτό δημιουργεί ευθύνες και είναι κίνητρο για να συνεχιστεί η προσπάθεια.

Ξαναλέω, ο Μάικλ Τζάκσον δεν ξεχνιέται. Και, όπως είπα στην αρχή, μάλλον έχουν ειπωθεί τα πιο σημαντικά. Το υπερτονίζω αυτό γιατί είναι μεγάλη η ανάγκη να πω πόσο γλυκός άνθρωπος ήταν. Αλλά μη λέμε τα ίδια.

Ελπίζω, όταν τα ξαναπούμε, να είναι με αφορμή κάτι δημιουργικό που θα αναδεικνύει το πνεύμα και τη φαντασία του. Και το χαρακτήρα του φυσικά.

Κλείνω με μια κουβέντα: είμαστε τυχεροί που γεννήθηκε αυτός ο άνθρωπος.

Να σας έχει ο Θεός καλά, όπως θα έλεγε κι εκείνος!

κείμενο: Μελ

This entry was posted in τα εν οίκω and tagged , , , , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s