Γενέθλια του Μάικλ Τζάκσον. Θαυμαστές τα γιορτάζουν στο σπίτι του!

michaelneverlandoutsidelucy

Πώς θα σας φαινόταν να μπορούσατε να ευχηθείτε χρόνια πολλά στον αγαπημένο σας καλλιτέχνη και μάλιστα στο ίδιο του το σπίτι; Οι θαυμαστές του Μάικλ Τζάκσον είχαν αυτή την ευκαιρία πολλές φορές και το διηγούνται με χαρά. Μια τέτοια στιγμή θα μοιραστούμε σήμερα, μέρα που γεννήθηκε για όσους δεν το γνωρίζουν. Η επίσκεψη έγινε το 2003 που ήταν Παρασκευή, όπως σήμερα. Έχει ενδιαφέρον. Θα δούμε τι έγινε στο σπίτι του χάρη στην ιστορία που μοιράζονται 2 γερμανίδες θαυμάστριές του σε ένα βιβλίο-συλλογή από εμπειρίες θαυμαστών του, πώς αντέδρασε ο ίδιος, ένα βίντεο από άλλη επίσκεψη θαυμαστών που δείχνει πώς είναι να κάνεις μια τέτοια επίσκεψη αλλά και τι έγινε την επόμενη μέρα, όταν, για παράδειγμα, ο Μάικλ Τζάκσον έσκυψε για να φορέσει το παπούτσι σε μια θαυμάστριά του.

 Επίσκεψη στη Νέβερλαντ

«Επιτέλους! Το αεροπλάνο απογειώθηκε! […]

Αν και είχαμε ταξιδέψει αρκετά στο παρελθόν για να δούμε τον Μάικλ Τζάκσον, το γεγονός ότι αυτή τη φορά πηγαίναμε στην Καλιφόρνια, στο σπίτι του, ήταν κάτι καινούριο για εμάς και πιο συναρπαστικό σε σχέση με όλα τα προηγούμενα ταξίδια μας […]

Η 14ωρη πτήση μας έδωσε στη Σόνια και σ’εμένα την ευκαιρία να σκεφτούμε τις άλλες εμπειρίες μας ως θαυμαστών του Μάικλ Τζάκσον. Για κάποιο άγνωστο λόγο, ισχύει το «ήταν γραφτό να γίνει».  Είχα ανακαλύψει τον Μάικλ Τζάκσον σε μια περίοδο της ζωής μου που ένιωθα μόνη και ότι δε με καταλάβαιναν, μια δύσκολη περίοδο που λέγεται εφηβεία. Διαβάζοντας για εκείνον και τη ζωή του μου έδειξε ότι δεν ήμουν η μόνη με προβλήματα. Ακόμη και κάποιος τόσο καταπληκτικός όσο ο Μάικλ Τζάκσον έπρεπε να βιώσει αυτού του είδους τα συναισθήματα και το να το γνωρίζω αυτό με βοήθησε πολύ. Επίσης η δυναμική μουσική* του και οι στίχοι του μου έδωσαν τη δύναμη που χρειαζόμουν και να συνεχίσω να βρω το δρόμο μου.

[…]

Πέμπτη 28 Αυγούστου 2003

Τι μέρα! Το πρώτο πράγμα που κάναμε το πρωί ήταν να παραλάβουμε το ενοικιαζόμενο αυτοκίνητό μας και να διασχίσουμε την τεράστια πόλη για να πάμε στο Santa Ynez Valley. Ήμασταν αρκετά νευρικές. Όλοι αυτοί οι αυτοκινητόδρομοι με τις 7 λωρίδες και τα μεγάλα μποτιλιαρίσματα έκαναν τα νεύρα μας κρόσσια. Χάρη στην καταπληκτική ικανότητα της Σόνια να διαβάζει χάρτες, καταφέραμε να ξεπεράσουμε όλο αυτό το χαμό. Όταν βγήκαμε  από το Λος Άντζελες, μας αποζημίωσαν η εκπληκτική θέα στον ατέλειωτο Ειρηνικό Ωκεανό που ήταν στο πλάι μας και ο ασυννέφιαστος βαθύ μπλε ουρανός που ήταν από πάνω μας. Συνεπαρμένες και ενθουσιασμένες καθώς οδηγούσαμε στη λεωφόρο 101 με τη μουσική του Μάικλ να εκρήγνυται από τα ηχεία μας. “You rock my world, you know you did”. Ευτυχώς κανείς δε μας άκουγε να τραγουδάμε. Αισθανόμασταν τόσο ελεύθερες, τόσο εκστασιασμένες και τόσο ευτυχισμένες! Πόσο πιο όμορφη θα μπορούσε να είναι η ζωή;

Με το «Let me show you, let me show you the way to go» πλησιάσαμε στη Σάντα Μπάρμπαρα.  Πλησιάσαμε κι άλλο τη Σάντα Μπάρμπαρα. Ήταν δύσκολο να μην αφαιρεθούμε εξαιτίας της πολύ καλής μας διάθεσης και του συναρπαστικού τραγουδιού μα έπρεπε να βρούμε τη σωστή έξοδο από τον αυτοκινητόδρομο για να πάμε στη Νέβερλαντ που ήταν αρκετά πιο έξω. Μόλις αφήσαμε αυτό το δρόμο, οδηγήσαμε ανάμεσα από λόφους και κοιλάδες, περάσαμε γέφυρες και οδηγήσαμε δίπλα στη βαθιά μπλε λίμνη Κακούμα. Και τότε είδαμε μια επιγραφή που έγραφε “Figueroa mountain road”. Μόλις στρίψαμε σ’αυτόν τον όλο στροφές, ανώμαλο, μικρό δρόμο, δεν μπορούσαμε να συγκρατηθούμε. «Σχεδόν φτάσαμε!», φώναξα. Ο ενθουσιασμός μας μεγάλωνε κάθε δευτερόλεπτο που βρισκόμασταν πιο κοντά στο σπίτι του Μάικλ και προφανώς αυτό έφταιγε για το ότι χάσαμε την πύλη εισόδου στη Νέβερλαντ στην πρώτη μας προσπάθεια.

 «Σταμάτα!» , φώναξε η Σόνια, «εδώ είναι! Έχει κι άλλους θαυμαστές!»

«Ώστε αυτή είναι η Νέβερλαντ;», ρώτησα μην μπορώντας ακόμη να πιστέψω, καθώς κοιτούσα την περιοχή με τις αγελάδες που βοσκούσαν σε μαλακούς, σχεδόν ξερούς λόφους, ανάμεσα σε τεράστιες γέρικες βελανιδιές και ένα μικροσκοπικό σπιτάκι με φύλακα δίπλα στην ξύλινη πύλη. Ήταν ακριβώς ό,τι δεν είχα φανταστεί. «Ναι», είπε ένας από τους θαυμαστές που περίμεναν, «αλλά  αυτό πρέπει να είναι η εξωτερική πύλη». Αλλά, πριν προλάβουμε να ρωτήσουμε περισσότερα, ένας περίεργος ενθουσιασμός κατέλαβε όλους τους θαυμαστές. Μια γυναίκα με στολή ήρθε και μας μίλησε. «Σας παρακαλώ, κάντε χώρο», μας είπε. Και τότε είδαμε μια μαύρη Ρολς Ρόυς να πλησιάζει την πύλη από μέσα. Η Σόνια κι εγώ κρατήσαμε την αναπνοή μας. Η πύλη άνοιξε αργά και όλοι οι 20 περίπου θαυμαστές κάναμε υπάκουα στην άκρη και ταυτόχρονα ήμασταν μπερδεμένοι. Πόσες σκέψεις μας πέρασαν από το μυαλό σε ένα μόλις λεπτό. Ήταν αυτός ο Μάικλ στο αυτοκίνητο; Όχι, δε γινόταν! Μόλις είχαμε φτάσει, πώς μπορεί να ήμασταν τόσο τυχερές; Αλλά κι αν ήταν; Αποκλείεται. Και, καθώς σκεφτόμασταν αυτά,  ήρθε ένας δεύτερος φύλακας και μας είπε «Παιδιά, δεν είναι αυτός. Μην ακολουθείτε το αυτοκίνητο»

Κι αφού ο φύλακας μας είπε αυτά τα λόγια, το μαύρο λαμπερό αυτοκίνητο πέρασε αργά την πύλη, ακολουθούμενο από ένα μαύρο τζιπ. Καθώς μας πλησίασε, αισθανθήκαμε ότι ο Μάικλ ήταν μέσα. Η αύρα του ήταν τεράστια. Το είχαμε νιώσει αυτό πολλές φορές παλιά σε άλλα ταξίδια μας. Μπορούσες να τον αισθανθείς πριν τον δεις. Και πράγματι, καθώς το αυτοκίνητο πέρασε δίπλα από τους πρώτους θαυμαστές, το πίσω μαύρο παράθυρο άνοιξε και τον είδαμε. Μας χαιρέτησε όλους με ένα τεράστιο χαμόγελο. «Ω Θεέ μου», κατάφερε να πει η Σόνια, «είναι πράγματι ο Μάικλ!»

[…]

Παρασκευή 29 Αυγούστου 2003

«Χρόνια πολλά, Μάικλ!»

Καθώς φτάσαμε στις 10 και μισή, μερικοί άλλοι θαυμαστές ήταν ήδη εκεί. Ήταν μια όμορφη ηλιόλουστη μέρα. Καθίσαμε μαζί τους στο γρασίδι μπροστά στην πύλη κουβεντιάζοντας και προσπαθώντας να φανταστούμε πώς θα περνούσε τη μέρα του ο Μάικλ. Βασικά στην πύλη γενικά υπήρχε πολλή κίνηση. Συνέχεια έφταναν πολλά αυτοκίνητα διανομέων, ενώ ήρθαν και μια λιμουζίνα με μαύρα τζάμια, ένας κλειδαράς )άραγε κλείδωσε και τον εαυτό του;..) και σαν κερασάκι στην τούρτα ένα φορτηγό με προπαρασκευασμένα φαγητά (μα τι στο καλό θα κάνει στα γενέθλιά του;). Όλο και πιο πολλοί θαυμαστές κατέφθαναν και μ’αυτούς η ατμόσφαιρα γινόταν πιο τρελή και πιο διασκεδαστική. Μπαλόνια, γιρλάντες και άλλα στολίδια ήταν στα δέντρα και στα δρομάκια, ενώ από ένα αυτοκίνητο ακουγόταν η μουσική του Μάικλ. Τώρα έμοιαζε πραγματικά με πάρτι γενεθλίων.

Είχαμε πια μπει για τα καλά στο μεσημέρι, όταν ένας φύλακας ήρθε προς το μέρος μας και μας ρώτησε αν θέλαμε να δώσουμε κάτι στον Μάικλ. «Φυσικά!», απαντήσαμε όλοι σχεδόν ταυτόχρονα. Και μ’ένα τεράστιο χαμόγελο η Σόνια κι εγώ  δώσαμε τη μπλε τσάντα με δώρα που είχαμε αγοράσει από τη Βαυαρία για τον Μάικλ. Ο ευγενικός φύλακας συγκέντρωσε υπομονετικά ό,τι είχαμε φέρει όλοι και τα έβαλε στο πορτ μπαγκάζ. «Πωπω, τώρα θα δει όλα μας τα δώρα», σκέφτηκα. «  Ναι! Και είμαι σίγουρη ότι θα γελάσει πολύ», απάντησε η Σόνια κοιτώντας με στα μάτια χαμογελαστά. Είχαμε φέρει κάθε είδους αστεία και περίεργα πράγματα από την πατρίδα μας στο Μόναχο και τελευταίο ένα cd με βαυαρική μουσική με χάλκινα πνευστά.

Όλοι ήμασταν πολύ χαρούμενοι. Κάποιοι άρχισαν να χορεύουν σκηνές από βίντεο κλιπ ή να  κάνουν παρωδίες από τα βίντεο του Μάικλ και όλοι τραγουδούσαμε και χειροκροτούσαμε παρακολουθώντας τους. Υπήρχε πολύ κέφι και τα γέλια και το τραγούδι μας αντηχούσαν σε όλη την κοιλάδα.

Μετά από λίγο, τυχαία έστρεψα το βλέμμα μου προς τη Νέβερλαντ. Κι εκεί, σε αρκετή απόσταση, αναγνώρισα ένα μικρό άσπρο αμαξίδιο που πάνω του ήταν ένας ντυμένος στα μαύρα και οδηγούσε αργά προς το μέρος μας. «Σόνια, δες!», είπα στη φίλη μου και αμέσως καταλάβαμε και οι δύο πως ήταν ο Μάικλ. Τότε κι οι άλλοι θαυμαστές το πρόσεξαν και άρχισαν να του κάνουν νεύματα. Τότε εκείνος έστριψε απότομα και εξαφανίστηκε αμέσως αφήνοντας πίσω του ένα σύννεφο σκόνης.

michael cart

 

Όλοι προβληματιστήκαμε, αν και ήμασταν έκπληκτοι και χαρούμενοι ταυτόχρονα. Ήταν πράγματι ο Μάικλ και πρέπει να τρόμαξε όταν συνειδητοποίησε ότι τον καταλάβαμε, αν και ήταν μακριά. «Σίγουρα υποτιμά την αύρα του», είπε η Σόνια.  Αφού το αναλύσαμε αρκετά, καταλήξαμε στο ότι ο Μάικλ ήθελε να τσεκάρει από πού ερχόταν η μουσική και το γέλιο και πόσοι θαυμαστές ήταν στην πύλη. Ήταν εκπληκτικό το να γνωρίζουμε ότι ήταν τόσο κοντά κι ότι εμφανώς ενδιαφερόταν για τους θαυμαστές ακόμη και τη μέρα των γενεθλίων του.  Και συνεχίσαμε το πάρτι μας όχι βέβαια χωρίς να κοιτάμε ταυτόχρονα προς εκείνο το σημεία κάθε τρεις και λίγο.

Αλλά λίγο αργότερα η χαρούμενη γιορτή μας διακόπηκε. Ένα αυτοκίνητο της αστυνομίας ήρθε προς το μέρος μας. Ο αστυνομικός που είχε αυστηρό ύφος πήγε κατευθείαν στο σπιτάκι του φύλακα και τον ακούσαμε να μιλάει με την υπηρεσία φύλαξης. Σοκαρισμένοι χαμηλώσαμε τη μουσική και προσπαθούσαμε να καταλάβουμε τι συνέβαινε. Φοβόμασταν ότι θα μας έδιωχναν επειδή κάναμε φασαρία ή επειδή κλείσαμε το δρόμο. Κι ενώ δε βρίσκαμε εξηγήσεις, ένας από τους φύλακες ήρθε αποφασιστικά προς το μέρος μας και μας είπε: «Μπορώ να έχω την προσοχή σας; Πρέπει να φύγετε από το δρόμο. Γι’αυτό, σας παρακαλώ, μπείτε στα αυτοκίνητά σας και…» «Ω το’ξερα. Πάντα μας διώχνουν», σκέφτηκα. Αλλά, πριν τελειώσω τη σκέψη μου, ο φύλακας συνέχισε «ΚΑΙ ΟΔΗΓΗΣΤΕ ΤΑ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΑ ΣΑΣ ΜΕΣΑ ΣΤΗ ΝΕΒΕΡΛΑΝΤ»

Τι; Όλοι έδειχναν έκπληκτοι. «Είπε ΜΕΣΑ;», ρώτησε η Σόνια με τα μάτια γουρλωμένα και της είπα «Εμμμ, έτσι νομίζω». Μας πήρε 1 λεπτό να το χωνέψουμε αλλά, καθώς οι άλλοι θαυμαστές ήδη έτρεχαν προς τα αυτοκίνητά τους και άρχισαν να κάνουν ουρά μπροστά από την πύλη, ξέραμε ότι ήταν αλήθεια. «Δεν μπορώ να το πιστέψω!», φώναξα μέσα στο αυτοκίνητό μας. «Ούτε κι εγώ!», μου απάντησε η Σόνια.

Ήμουν τόσο νευρική που σχεδόν ξέχασα πώς οδηγούν! Λίγα λεπτά μετά φτάσαμε σε μια μεγάλη περιοχή στάθμευσης δίπλα στην πιο όμορφη πύλη εισόδου που είχα δει ποτέ. Στο μεταξύ είχε σκοτεινιάσει αλλά τα εκατομμύρια φωτάκια που έλαμπαν μέσα από τη Νέβερλαντ δημιουργούσαν μια μαγική λάμψη. Μας είπαν να κάνουμε ουρά για να υπογράψουμε ένα έγγραφο με το οποίο θα δηλώναμε ότι δε θα παίρναμε φωτογραφίες κλπ. Αυτό μου έδωσε λίγο χρόνο να συνειδητοποιήσω πού ακριβώς ήμουν. Εγώ, εδώ στη Νέβερλαντ! Ήταν τόσο απίστευτο που τα μάτια μου άρχισαν να δακρύζουν. Ένα από τα μεγαλύτερα όνειρά μου γινόταν πραγματικότητα εκείνη τη στιμή! Ποτέ δεν είχα σκεφτεί ότι μια μέρα θα επισκεπτόμουν αυτό το όμορφο μέρος-αλλά να που το έκανα. Όλα συνέβησαν τόσο γρήγορα και ήταν τόσο απίστευτο, η ατμόσφαιρα τόσο μαγική… τσιμπήθηκα αρκετές φορές να βεβαιωθώ ότι δεν ήταν όνειρο. Κοιτώντας τη Σόνια, κατάλαβα πως είχε τα ίδια αισθήματα και φαινόταν να είναι στην ίδια κατάσταση μ’εμένα.

Μετά τις υπογραφές, μας είπαν περάσουμε από τη χρυσή πύλη που είχε την επιγραφή στα γαλλικά «Dieu et mon droit» (ο Θεός και το δίκαιό μου).

imagesNZU1SMTP

[…]

Από τα ηχεία ακουγόταν μουσική του R. Kelly. «Αυτό είναι ο παράδεισος», είπα στη Σόνια και δε σταματούσαμε να γελάμε. Μετά από λίγο πήγαμε με κάτι άλλους θαυμαστές και ανεβήκαμε σε ένα τεράστιο καραβάκι-κούνια που λεγόταν «Δράκος της θάλασσας». Στα ηχεία ακουγόταν “Move your body like a snake” (κούνα το σώμα σου σαν φίδι)  όσο το καραβάκι κουνιόταν. Καμιά μας δεν ήθελε να σταματήσει η βόλτα κι έτσι μας άφησαν να κάνουμε και δεύτερο γύρο. Αυτή τη φορά ακουγόταν το τραγούδι “Ignition και, καθώς είχαμε όλοι δει τη σειρά «Προσωπικά βίντεο» του Μάικλ, ξέραμε ότι ήταν ένα από τ’αγαπημένα τραγούδια του.

Μετά θέλαμε πραγματικά να επισκεφτούμε τα δωμάτια. Οι φιλικοί φύλακες μας έδειξαν το δρόμο για την αίθουσα προβολών (το προσωπικό σινεμά) του Μάικλ, όπου μπορούσαμε να χρησιμοποιήσουμε όλες τις ανέσεις. Θεέ μου, τι σινεμά! Ήταν το ίδιο που είχαμε δει πριν χρόνια στην τηλεόραση κατά τη διάρκεια της συνέντευξης με την Όπρα Γουίνφρι. Και τώρα ήμασταν εδώ χρησιμοποιώντας τους χώρους του! Πιστέψτε με, ήταν μοναδική εμπειρία.

[…]

Κοντά μας ήταν ένα καροτσάκι με παγωτά. Εκείνη τη μέρα έφαγα το καλύτερο παγωτό με γεύση φράουλας. Όμως όταν είδα το ρολόι που έδειχνε 11, αγχώθηκα. Η ώρα περνά γρήγορα, όταν διασκεδάζεις. Σιγά σιγά έρχονταν κι άλλοι θαυμαστές να πάρουν κι αυτοί κάτι δροσιστικό. Και μετά για πρώτη φορά αφότου μπήκαμε στη Νέβερλαντ, παιζόταν ένα τραγούδι του Μάικλ. Το «You rock my world» (ταράζεις τον κόσμο μου) ακουγόταν σε όλη τη Νέβερλαντ. Τι ήχος! Πολλοί θαυμαστές άρχισαν να χορεύουν και να τραγουδούν αλλά η Σόνια κι εγώ απομακρυνθήκαμε, καθώς δεν είχαμε καλή φωνή.

Βασικά ψάχναμε για ένα καλαθάκι για τα σκουπίδια για να πετάξουμε το ξυλάκι του παγωτού μας. Και τότε μας ήρθε μια ιδέα: «Θα έπρεπε τουλάχιστον να μαζέψουμε μερικές πέτρες για τους φίλους μας σα σουβενίρ. Αυτό ήταν ιδέα της Σόνια και συμφώνησα. Και καθώς ήμασταν μακριά από το πλήθος και τους φύλακες, αρχίσαμε να ψάχνουμε σε ένα παρτέρι. Νομίζαμε πως δε μας έβλεπε κανείς σ’αυτή τη σκοτεινή γωνιά. «Α στο καλό, δεν έχει πέτρες», είπα μπερδεμένη στη Σόνια. «Ούτε εδώ», μου είπε λίγο αγχωμένη. «Να πάρω μήπως μερικά φύλλα, αφού δε βρίσκουμε πέτρες;», ρώτησα τώρα, όντας λίγο νευρική πια, γιατί δεν ήθελα να μας δουν οι φύλακες.

 Όντας ακόμη στα γόνατα στο παρτέρι, η Σόνια κι εγώ είχαμε την περίεργη αίσθηση ότι κάποιος μας κοιτούσε. Σηκώσαμε αργά τα κεφάλια μας και προς μεγάλη μας έκπληξη είδαμε έναν άνθρωπο ντυμένο σε σκούρα χρώματα μ’ένα πουλόβερ με κουκούλα και ένα καπελάκι να κάθεται πάνω σένα αμαξίδιο του γκολφ λίγα μέτρα πέρα από’μας. Μόλις κατάλαβε ότι τον είδαμε, αμέσως ανάπτυξε ταχύτητα κι έφυγε στο σκοτάδι, προφανώς χαρούμενος και λικνιζόμενος στο ρυθμό της μουσικής, με τα χέρια στον αέρα. Η Σόνια κι εγώ κοιταχτήκαμε με ανοιχτό το στόμα. «Αυτός ήταν ο Μάικλ;», είπα τελικά κι η Σόνια συμφώνησε με ένα νεύμα. Προφανώς μας παρακολουθούσε όλους τους θαυμαστές που διασκεδάζαμε στο χώρο του και προφανώς σκέφτηκε ότι η γκοτεινή γωνία από την οποία μας παρακολουθούσε ήταν τέλειο σημείο για να μας βλέπει χωρίς να τον αντιληφθούμε. Αυτό ήταν τόσο τυπική συμπεριφορά του Μάικλ. Του άρεσε να «είναι η μύγα στον τοίχο» και προφανώς μας είχε παρακολουθήσει από τη στιγμή που μπήκαμε μέσα. Λίγο μετά μάθαμε ότι κι άλλοι θαυμαστές τον είχαν δει.

Αποφασίσαμε να περπατήσουμε λίγο ακόμα στο χώρο αλλά μόλις οι φύλακες μας είπαν ότι ήταν ώρα να αποχαιρετήσουμε. Φυσικά αυτή η στιγμή ήταν πολύ «νωρίς» για εμάς. Είχαμε τόσα να ακόμα να δούμε και να γευτούμε αλλά κόντευαν πια μεσάνυχτα κι έπειτα ακόμη και το πιο υπέροχο όνειρο έπρεπε κάποτε να τελειώσει. Οι ευγενικοί φύλακες μας πήγαν στο τραινάκι που μας περίμενε και ένας από αυτούς μας είπε ότι μπορούσαμε να τραγουδήσουμε κάτι στον Μάικλ, αν θέλαμε. Μερικοί μπερδεμένοι θαυμαστές ρώτησαν αν ο Μάικλ θα μπορούσε να το ακούσει, μιας και το σπίτι ήταν αρκετά μακριά. Ο φύλακας απάντησε «σίγουρα». Κι έτσι αρχίσαμε όλοι να τραγουδάμε «Χρόνια πολλά, Μάικλ» (Happy birthday to you) με όλα μας τα πνευμόνια. Το τραγουδήσαμε σε περισσότερες από 4 γλώσσες μέχρι που φτάσαμε στο χώρο στάθμευσης.

Στο χώρο στάθμευσης όλοι σταμάτησαν να τραγουδούν και αμέσως μας έπιασε μελαγχολία. Όλα είχαν τελειώσει πολύ γρήγορα.

 Σάββατο 30 Αυγούστου 2003

Ήμασταν περίεργες για το πώς είχε οργανώσει το πάρτυ το γενεθλίων του Μάικλ το φαν κλαμπ του και αν ο ίδιος θα εμφανιζόταν. Και ξαναπήραμε τον αυτοκινητόδρομο 101.

[…]

Ο Μάικλ εμφανίστηκε στο μπαλκόνι του Orpheum Theater, λαμπερός και πολύ ψύχραιμος καθώς μοίραζε χαμόγελα και χαιρετούσε τους θαυμαστές. Όλοι άρχισαν να εύχονται και να του κάνουν νεύματα. «Μάικλ, Μάικλ, Μάικλ!», φώναζαν εκατοντάδες θαυμαστές κι αυτός φαινόταν να το απολαμβάνει.

[…]

Ήταν τόσο γλυκός και αμήχανος από το ξέφρενο και ατελείωτο χειροκρότημα. Μερικά από τα λόγια του ήταν: «Κοιτάζω το μέλλον με αισιοδοξία. Θα σας κάνω περήφανους που είστε θαυμαστές μου. Θέλω να κάνω τη Νέβερλαντ πιο προσιτή στους θαυμαστές. Τα παιδιά μου είναι και παιδιά σας και όλα τα παιδιά του κόσμου είναι δική μας ευθύνη» και μετά από λίγο ανακοίνωσε ότι θα ξεκινούσε ένα καινούριο παγκόσμιο φιλανθρωπικό σκοπό με όνομα «Κυνηγήστε τα όνειρά σας», του οποίου οι θαυμαστές θα γινόμασταν πρέσβεις στον τόπο καταγωγής μας. Και έκλεισε με τα λόγια «Η ζωή είναι ωραία, σας αγαπώ, είστε οι καλύτεροι, σας αγαπώ τόσο πολύ».

Μετά το λόγο του, ένα κοριτσάκι που στεκόταν κοντά στα σκαλιά πήρε την άδεια να πάει κοντά του. ήταν ενθουσιασμένη και ο Μάικλ την αγκάλιασε σφιχτά. Αλλά υπήρχε ένα πρόβλημα. Καθώς πήγαινε στη σκηνή, έχασε ένα από τα σανδάλια της και πήγε στον Μάικλ φορώντας μόνο το ένα. Εκείνος το κατάλαβε και σα γνήσιος τζέντλεμαν προσπάθησε να το βρει για εκείνη χωρίς να τον αρπάξουν οι θαυμαστές. Μόλις το βρήκε, γονάτισε, όπως ο πρίγκιπας στη Σταχτοπούτα, και της το φόρεσε. Το κορίτσι κοκκίνισε από ενθουσιασμό κι αμηχανία. Αλλά ο Μάικλ φαινόταν να το χαίρεται. Χαμογέλασε και την αγκάλιασε ξανά.

michael jackson fan flip flop

 

Αργότερα τραγούδησε χωρίς μικρόφωνο στη σκηνή κι όλοι τραγούδησαν «Χρόνια πολλά». Ο Μάικλ έκοψε το πρώτο κομμάτι, δάγκωσε λίγο και το υπόλοιπο το έδωσε σε κάποιους από το κοινό»

* για όσους δεν το γνωρίζουν, ο Μάικλ Τζάκσον έγραφε και μουσική και στίχους και τα περισσότερα τραγούδια που έχει ερμηνεύσει είναι δικά του

Για την ιστορία να πω ότι ο λόγος που ο Μάικλ Τζάκσον δεν κάθισε με τους θαυμαστές όλη την ώρα στο σπίτι του έχει να κάνει με το ότι προφανώς τα γιόρταζε με την οικογένειά του και φίλους (ήταν οικοδεσπότης, μην το ξεχνάμε…) και τους δε θαυμαστές τους επέτρεψε να μπουν στο κτήμα του γιατί δεν του πήγαινε η καρδιά να τους αφήσει έξω στο δρόμο. Από την άλλη, τους παρακολουθούσε κρυφά γιατί ήθελε να ζήσει τη χαρά τους χωρίς να τους επηρεάσει η παρουσία του. Πάντα τον ενδιέφερε εξάλλου το τι αυθόρμητα σχόλια έκαναν για εκείνον και γι’αυτό, για παράδειγμα, θα πήγαινε σε ένα κατάστημα δίσκων μεταμφιεσμένος και θα στεκόταν στη γωνιά με τους δίσκους του περιμένοντας να ακούσει τα σχόλια/τους διαλόγους όσων αγόραζαν τη μουσική του.

Να πω επίσης ότι τη Νέβερλαντ την επισκέπτονταν πάντα οι θαυμαστές και την επισκέπτονται ακόμη και σήμερα. Βλέπετε η Νέβερλαντ δεν είναι απλώς ένα κτήμα. Είναι ο χώρος που μετουσιώνει όσα ακριβώς ο ίδιος επιθυμούσε κι αντανακλά το σύστημα αξιών του: φύση, αγάπη για τα ζώα, ανέμελη ζωή, διασκέδαση-για τη διασκέδαση να πούμε πως η Νέβεράντ είχε κανονικό λουνα παρκ, κάτι που ο Μάικλ Τζάκσον ήθελε πολύ και γιατί του άρεσαν τα παιχνίδια κι αυτού του είδους η διασκέδαση και γιατί τα είχε στερηθεί ως παιδί.

Το βίντεο που ακολουθεί είναι της φίλης μου της Λούσυ η οποία πήγε από τη Γερμανία ως την Αμερική μαζί με άλλες θαυμάστριες κι επισκέφτηκαν τη Νέβερλαντ το 2010. Αποτυπώνει πλήρως τα συναισθήματα και δίνει έμμεσα μια εικόνα του πώς είναι να ταξιδεύεις στη Νέβερλαντ.

Το κείμενο με την επίσκεψη είναι μετάφραση του MJacksonTruth από το βιβλίο «It’s all about L.O.V.E.».

 Ελάτε και στη σελίδα στο Facebook να κάνετε like https://www.facebook.com/MichaelJacksonTruth

This entry was posted in Army of love, θαυμαστές and tagged , , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s